Du mil vortoj

Iun sabaton mi regalis miajn amikojn en mia propra ĉambro, kaj tio neniam antaŭe okazis. Mi havas nur du seĝojn. Do mi iris malsupren al sinjorino Berta, kiu loĝas sub ni, kaj petis kvar. Ŝi donis ilin tuj kaj diris, ke ŝi mem venos kun ili.

La tablo estis tro malgranda por sep homoj, sed neniu diris tion. Mi kuiris supon kaj metis sur la tablon panon, fromaĝon kaj varmajn terpomojn; nenion malfacilan. Apud la fenestro staris du boteloj da suko, ĉar unu el la amikoj ne trinkas vinon. Mia avinjo alportis skatolon da biskvitoj kaj rifuzis sidiĝi, ĝis ĉiuj aliaj sidis. Ŝi provis la supon kaj diris nenion pri la salo, kio de ŝi signifas multe.

Ni manĝis kun la apetito de homoj, kiuj marŝis tra malvarma vespero. La ĉambro fariĝis varma tro rapide; iu malfermis la fenestron, kaj poste iu alia fermis ĝin denove. La biskvitoj de mia avinjo malaperis antaŭ la supo, kaj neniu diris, kiu manĝis ilin.

Sinjorino Berta kverelis kun mia amiko pri iu ĉampiono, kies nomon mi jam forgesis, kaj ambaŭ estis tute certaj. Poste mia avinjo kantis la kanton, kiun ŝia patrino kantis al ŝi, kaj iu diris, ke la kantisto en la radio faras ĝin tro malrapida. Neniu klarigis ion al iu ajn. Glaso falis de la tablo, kaj ni ridis pri tio pli longe ol ĝi meritis.

Ili foriris ĉirkaŭ noktomezo. Mi lavis la telerojn en silento, kaj tiam venis la afero, pri kiu mi volas skribi ĉi tie. Mi ne povis diri, en kiu lingvo la vespero okazis. Ne ĉar estis pluraj lingvoj ĉe la tablo, sed ĉar mi eĉ ne unu fojon aŭdis ĝin kiel lingvon, de la momento, kiam la unua gasto venis, ĝis la momento, kiam la lasta foriris.

Antaŭ du jaroj mi preparis frazojn en la kapo antaŭ tia vespero kaj portis ilin kun mi, kiel oni metas vortojn en sakon antaŭ vojaĝo, ĉar oni ne scias, kiujn oni bezonos. Hieraŭ mi portis nenion. Mi simple malfermis la pordon.

Nun mi pensas, ke lingvo estas kiel tablo. La mia estas malnova kaj tro malgranda, kaj la ligno estas malhela, sed la tutan vesperon ĝi portis ĉion: la biskvitojn, la du voĉojn, kiuj kverelis pri la ĉampiono, la kanton de mia avinjo, ŝian manon sur la brako de sinjorino Berta. Kaj neniu rigardis la tablon. Ĝuste tial ĝi estas tablo.

Matene mi portis la seĝojn malsupren. Berta demandis, kiam estos la venonta vespero. Mi ne sciis, kion respondi. Estas ankoraŭ multe, kion mi ne povas diri: duono de tio, kio kuŝis sur mia propra tablo, havas nomon, kiun mi ne konas, kaj kiam avinjo rakontis pri sia patrino, mi perdis la mezon de tio, kion ŝi diris. Du mil vortoj sufiĉis por unu vespero, dum kiu mi ne rimarkis ilin. Tion vortoj devas fari. Kaj estos aliaj vesperoj.