La bestoĝardeno

Ĉiun sabaton mia fratino Sofia prenas mian filinon Ninan por la tuta tago. «Al la parko,» ŝi diras. Vespere ŝi revenas kun Nina, laca kaj feliĉa, kaj neniam rakontas multe. Ĉi-sabate Sofia estis malsana, do mi mem kondukis Ninan, kaj ne al la parko: al la bestoĝardeno. Mi preparis min la tutan semajnon. Ĉiun vesperon mi legis dikan libron pri bestoj. Nina havas tri jarojn, kaj ŝi amas unu vorton: «kial». Ĉi-foje mi havos respondon por ĉiu.

Ĉe la elefanto mi ne atendis ŝian demandon. «Ĉu vi scias, kial la elefanto havas tiel longan nazon?» mi diris. «Ĉar per ĝi la elefanto trinkas, manĝas kaj lavas sin. Ĝi eĉ salutas per ĝi!» Nina rigardis la elefanton. Poste ŝi prenis mian manon. «Venu, paĉjo.»

Ĉe la tigro mi provis denove. «Kaj ĉu vi scias, kial la tigro havas striojn? Ĉar en la alta herbo neniu vidas ĝin!» «Venu, paĉjo.» Ĉe la leono mi komencis, antaŭ ol ni eĉ haltis. «La leono dormas la tutan tagon, ĉar...» «Venu, paĉjo.» Ŝi iris preter la ursoj, preter la simioj kaj preter la serpentoj, sen turni la kapon. Ŝi ne demandis eĉ unu fojon «kial». Kaj ŝi sciis la vojon.

Ŝi tiris min en la domon de la birdoj. Tie, antaŭ granda verda papago, staris viro, kiu zorgas pri la birdoj, kaj ĉirkaŭ li dek infanoj. «Ĉi tiu papago havas dudek jarojn,» li diris al ili. El la kaĝo venis voĉo: «Kial?» La infanoj ridis. «Ĉar papagoj vivas tre longe,» diris la viro. «Kial?» «Ĉar ili manĝas bone kaj ne laboras.» «Kial?» La viro rigardis la papagon. La papago rigardis la viron. «Ĉar mi diras tion!» li kriis.

La infanoj ridis tiel laŭte, ke ĉiuj birdoj en la domo komencis krii. Nina ne ridis. Ŝi staris antaŭ la kaĝo kun brilantaj okuloj, kiel instruisto antaŭ sia plej bona lernanto. Kiam la infanoj foriris, mi demandis la viron, de kiam la papago diras tiun vorton. Li rigardis min kun lacaj okuloj.

«De la pasinta printempo,» li diris. «Ĉiun sabaton venas virino kun knabineto. La virino kalkulas la fiŝojn, ĉiam denove, ĉar la nombro neniam estas la sama. La knabineto staras ĉi tie la tutan tagon kaj parolas kun la papago. Antaŭe ĝi sciis nur "bonan tagon".» Mi rigardis Ninan. Nina rigardis la papagon.

«Kial?» ŝi diris al ĝi. La papago tuj respondis: «Ĉar mi diras tion!» Nina kontente klinis la kapon, kiel homo, kiu fine ricevis bonan respondon. Poste ŝi turnis sin al mi. «Vidu, paĉjo,» ŝi diris. «Tio estas respondo.»