La bestoĝardeno

Avinjo decidis en la mateno, ke ni iros al la bestoĝardeno. Ŝi diris, ke la tago estas tro varma por resti hejme, kaj ke mi neniam vidis la lokon. Tio ne estas vera: mi vidis ĝin antaŭ du jaroj, kun ŝi. Sed ŝi jam metis panon kaj botelon da akvo en sakon, do tio ne estis vera demando. Kiam avinjo volas iri ien, ŝi diras, ke tio estas por mi.

Ni pagis ĉe la pordego kaj ricevis du biletojn kaj paperon kun mapo. Avinjo ne rigardis la mapon. Ŝi diris, ke ŝi memoras, kie staras ĉiu besto, ĉar tia loko restas la sama de kiam ŝi estis juna. Poste ni marŝis dek minutojn en la malĝusta direkto kaj alvenis denove al la pordego.

En la angulo por infanoj oni povas tuŝi la bestojn. Tie staris ŝafido, kiu blekis al ĉiu mano super la barilo, kaj bovido, kiu lekis mian brakon kaj poste rigardis min tiel longe, ke mi komencis pensi, ke mi ŝuldas ion al ĝi. Tri hundidoj kuris inter la piedoj de ĉiuj kaj apartenis al neniu. Avinjo restis tie pli longe ol mi.

Apud la dua barilo kuŝis testudo sur varma ŝtono. Mi rigardis ĝin dum kvin minutoj kaj ĝi faris nenion. Ni revenis post unu horo, kaj ĝi ankoraŭ faris nenion, en la sama loko, kun la kapo en la sama direkto. Avinjo rigardis ĝin longe kaj diris, ke ĝi estas la plej saĝa besto ĉi tie.

La marmoto ne kuŝis. Ĝi staris rekta sur sia ŝtono, kun ambaŭ piedoj antaŭ la brusto, kiel soldato ĉe pordo. Ĉiun fojon, kiam infano kriis, ĝi turnis la kapon, kaj poste restis denove tute senmova. Avinjo diris, ke ĝi atendas iun, kaj ke ni ne demandu kiun.

En la domo sen lumo ni devis atendi, ĝis la okuloj lernis vidi. Poste ni trovis ilin. La vespertoj pendis de la tegmento kiel fermitaj ombreloj. La vorto staras unu literon for de vespero, kaj tio ŝajnas ĝusta, ĉar ili aperas en la sama horo. Avinjo ne restis longe. Ŝi diris, ke ŝi jam vidis sufiĉe da bestoj, kiuj dormas kun la kapo malsupre.

Ekstere ni aĉetis glaciaĵon kaj sidiĝis sur benko kontraŭ la akvo. Miaj piedoj estis lacaj kaj varmaj. La piedoj de avinjo ne estis lacaj, ĉar ŝi ne sentas ilin ekde 1998, kion ŝi diras al ĉiu, kiu sidiĝas apud ŝi. Ŝi manĝis sian glaciaĵon rapide kaj poste rigardis la mian, ĝis mi donis al ŝi duonon.

Sur la vojo hejmen avinjo diris, kion ŝi pensas. La leono estis tro granda por sia kaĝo kaj sciis tion. La simioj estis tro similaj al ni kaj ne ŝatis nin. La birdoj kriis pri nenio. Sed la testudo, ŝi diris, sciis ion, kion neniu alia en la bestoĝardeno sciis, kaj ĝi ne diris ĝin al ni. Poste ŝi dormis en la aŭtobuso.