La birdotimigilo

Dimanĉon matene avinjo staris antaŭ mia pordo kun granda korbo en la mano. "Ni iras al la merkato," ŝi diris, "sed ne al tiu en la urbo." La aŭtobuso venis malfrue kaj estis preskaŭ sen homoj. La ŝoforo donis al ni du biletojn kaj demandis nenion. Ni sidiĝis apud la fenestro, ĉar avinjo ĉiam volas vidi, kie ŝi estas.

Post la lasta domo la urbo simple ĉesis. La aŭtobuso veturis inter kampoj, kaj la suno faris ĉion flava kaj malnova, kiel bildon en libro. Antaŭ ni sidis viro kun du kokinoj en kesto sur la genuoj, kaj la kokinoj diris multe pli ol li.

En la mezo de unu kampo staris birdotimigilo. Ĝi portis malnovan ĉapelon, kiu estis tro granda por ĝi. La ĉapelo iam estis nigra, sed la vento kaj la pluvo donis al ĝi la koloron de la kampo mem. Sur unu brako sidis birdo. La birdo ne movis sin, kiam ni pasis, kaj eĉ ne turnis la kapon.

"Ili faris pacon," diris avinjo kaj ridis tiel laŭte, ke la viro kun la kokinoj rigardis nin. "Kiam mi estis knabino, la birdoj ankoraŭ timis tiajn aferojn. Nun ili sidas sur tiaj brakoj kaj atendas la vespermanĝon."

La merkato staris sur herbo malantaŭ vilaĝo, sub kelkaj altaj arboj. Ĝi ne estis granda: kelkaj tabloj, kelkaj sakoj sur la tero, kaj homoj, kiuj mem laboras en la kampoj, kiujn ni ĵus vidis tra la fenestro.

Avinjo konas la nomojn de ĉiuj legomoj kaj diras ilin laŭte, kvazaŭ ŝi vokus amikojn tra la strato. Mi konas nur duonon de ili. Ĉe unu tablo staris maljuna virino kun ovoj, kaj avinjo rakontis al ŝi pri sinjorino Berta, kiu vendas ovojn en la urbo. La du virinoj parolis pri prezoj tiel longe, ke mi pensis, ke ni neniam foriros.

Ni aĉetis tomatojn, kiuj ankoraŭ havis teron sur si, tri grandajn citronojn kaj sakon da vinberoj. Avinjo tenis unu tomaton kontraŭ la lumo kaj diris, ke ĉi tie ĉio kostas malpli ol ĉe sinjorino Berta. Poste ŝi aĉetis nuksojn, ĉar ŝi ĉiam aĉetas nuksojn.

Dum ni pagis, iu montris al la ĉielo. Super la kampoj flugis aglo, tiel malrapide, ke ĝi ŝajnis pendi en la aero. Neniu el la homoj ĉirkaŭ ni levis la kapon. Nur ni du rigardis la ĉielon, kiel infanoj en fremda urbo.

Sur la vojo al la urbo la korbo staris inter miaj piedoj kaj estis tro peza por unu mano. Kiam la aŭtobuso denove venis al la kampo, mi svingis la manon al la birdotimigilo. La birdo sur la brako movis unu flugilon.

"Ĝi salutis vin," diris avinjo, sen rigardi tra la fenestro. La kampo jam estis malantaŭ ni. Mi ne estas certa. Eble la birdo nur volis pli bonan lokon sur la malnova brako. Sed mi kredas avinjon, ĉar ŝi scias, kion la kampoj faras, dum ni ne rigardas ilin.