La cirko

Ĉiun someron cirko venas al nia urbeto kaj staras tri tagojn sur la kampo malantaŭ la lernejo. Ĉi-jare mi invitis avinjon. Ŝi ne volis iri. «Mi vidis cirkon en 1962,» ŝi diris. «Ĝi ne ŝanĝiĝis.» Sinjorino Berta, kiu loĝas sub ni, venis kun ni. Ŝi ne ŝatas cirkojn, kaj tial ŝi iras al ĉiu. Ŝi volis la unuan vicon, ĉar de tie oni vidas plej bone, kiam io iras malbone.

Unue venis la elefanto, poste kvar homoj sur ŝnuroj sub la tegmento. Poste venis la sorĉanto: alta viro en nigra jako, kun nigra ĉapelo. Li montris al ni la ĉapelon. «En ĝi estas nenio,» li diris. Li metis la manon en ĝin kaj eltiris blankan kuniklon. La tuta tendo aplaŭdis. Avinjo ne aplaŭdis. Ŝi stariĝis.

«Mi dankas al vi pro la kuniklo,» ŝi diris laŭte, por ke la tuta tendo aŭdu. «Ĝi estis en via jako. Mi vidis la orelojn.» La tendo ridis. La sorĉanto ne ridis. Sinjorino Berta aplaŭdis por la unua fojo en la vespero. «Malbona sorĉanto!» ŝi diris, kaj ŝiaj okuloj brilis.

La sorĉanto montris kartojn al virino en la unua vico. «Pensu pri unu karto,» li diris. «Ne diru ĝin al mi.» Li fermis la okulojn kaj pensis longe. «Vi pensas pri la reĝo de koroj.» «Ĝuste!» kriis la virino. Avinjo stariĝis denove. «Mi dankas al vi pro la reĝo,» ŝi diris. «Sed ĉiuj kartoj en via mano estas la reĝo de koroj. Mi kalkulis ilin.» Ĉi-foje la tendo ridis tiel laŭte, ke la elefanto respondis de malantaŭ la kurteno.

«Kaj nun,» diris la sorĉanto, «mi trovos monon en la orelo de iu.» Avinjo jam staris. «Mi dankas al vi antaŭe pro la mono,» ŝi diris. «Ĝi estas en via maldekstra mano, jam de la komenco.» La sorĉanto metis la maldekstran manon en la poŝon, tre malrapide. Poste li rigardis avinjon longe. «Sinjorino,» li diris, «ĉu vi kredas je magio?» «Ne,» diris avinjo. «Do venu, mi petas.»

Sur la scenejo staris granda nigra kesto. Avinjo eniris ĝin kaj sidiĝis, kiel homo, kiu atendas aŭtobuson. Sinjorino Berta tenis mian brakon. «Ho, kiel malbone,» ŝi diris. «Ni neniam revidos ŝin.» Ŝi neniam aspektis pli feliĉa. La sorĉanto fermis la keston, turnis ĝin tri fojojn kaj frapis sur ĝi. «Unu, du, tri!» Li malfermis ĝin. En la kesto estis nenio. La tendo aplaŭdis, kaj la sorĉanto klinis sin longe, kiel viro, kiu atendis tion la tutan vesperon.

«Kaj nun ŝi revenos,» li diris. Li fermis la keston, turnis ĝin, frapis. «Unu, du, tri!» En la kesto estis nenio. Li fermis ĝin denove, kaj denove. Li rigardis sub la keston kaj malantaŭ la kurtenon. Post dek minutoj iu el la cirko diris, ke la vespero finiĝis kaj ke ĉiuj iru hejmen trankvile. Sinjorino Berta kaj mi iris hejmen tre trankvile kaj tre rapide.

Avinjo sidis hejme ĉe la tablo kun taso da teo. «Kie vi estis?» mi kriis. «Hejme,» ŝi diris. «Kaj antaŭe?» «En la kesto. Poste ne plu.» Sinjorino Berta sidiĝis kontraŭ ŝi kaj rigardis ŝin longe. «Kia malbona fino,» ŝi diris. Ĉi-foje ŝi diris tion tute serioze.

Iu frapis ĉe la pordo. Estis la sorĉanto, sen ĉapelo, kun ruĝa vizaĝo. «Sinjorino,» li diris, «jam de du horoj mi pensas pri nenio alia. Kiel vi eliris el la kesto?» Avinjo ridetis al li tre afable. «Mi dankas al vi pro la bela vespero,» ŝi diris. «Kaj pri la kesto: pensu pri ĝi.» Kaj ŝi fermis la pordon.