La cirko

Iun matenon aperis nova vorto sur la granda tabulo ĉe la placo, en literoj altaj kiel mia mano: CIRKO. Sub ĝi staris la tago, la horo kaj nenio plu. La tutan semajnon la infanoj de nia strato parolis pri nenio alia. Sinjorino Berta tuj diris al ĉiuj, ke ŝi vidis cirkon sur tiu sama kampo, kiam ŝi estis juna, kaj ke tiu estis pli granda.

La parado venis posttagmeze, laŭ la ĉefa strato, de la ponto ĝis la placo. Unue oni aŭdis la tamburojn. Ili estis ankoraŭ malproksimaj, kaj tamen mi sentis ilin en la ŝtonoj antaŭ ol mi vidis ion. Poste venis la homoj mem: ruĝaj kostumoj, du kornoj, kaj virino sur alta rado, kiu ĵetis pilkojn al la fenestroj kaj kaptis ĉiujn.

Avinjo ne volis iri. Ŝi diras tion ĉiun fojon kaj ĉiam iras. Post la vespermanĝo sinjorino Berta frapis ĉe nia pordo kun sia korbo sur la brako, kvazaŭ oni povus vendi florojn en tendo, kaj ni tri marŝis tra la kampo malantaŭ la lernejo. La tendo staris tie en larĝaj ruĝaj kaj blankaj strioj, pli alta ol la lernejo mem.

Pri la seĝoj ili kverelis dek minutojn. Avinjo volis sidi malproksime, ĉar de tie oni vidas la tutan ringon. Sinjorino Berta volis la unuan vicon, ĉar de tie oni vidas la vizaĝojn kaj scias, kiu timas. Neniu el ili demandis min. Ni sidis en la mezo, kie nek unu nek la alia volis sidi, kaj ambaŭ poste diris, ke ili estis pravaj.

La unua estis viro kun ses flavaj pilkoj. Li ĵetis ilin en la aeron unu post la alia, ĝis ili faris ringon super lia kapo, kaj li rigardis nin kaj ne ilin. Sinjorino Berta diris al la tuta vico, ke en la jaro 1974 ŝi vidis pli bonan en granda urbo, kaj ke tiu havis sep pilkojn. Neniu respondis. Ŝi aplaŭdis plej laŭte.

Poste venis kvar homoj sur ŝnuroj sub la tegmento de la tendo. Ili ne saltis; ili falis kaj haltis en la aero, kaj tio estas alia afero. Ĉiun fojon, kiam iu lasis la ŝnuron, la tuta tendo ĉesis spiri. Avinjo fermis la okulojn, tenis mian brakon kaj demandis mallaŭte, ĉu jam finiĝis.

La komika viro venis la lasta, kun tro granda ĉapelo kaj tro malgrandaj ŝuoj. Li faris nenion rapide. Li portis seĝon tra la ringo, metis ĝin, rigardis ĝin longe, kaj poste sidiĝis apud ĝi sur la teron. Avinjo ridis jam kiam li portis la seĝon. Ŝi ĉiam ridas tro frue, kaj poste ŝi ridas denove kun la aliaj, kaj tiel ŝi ridas du fojojn pro ĉiu ŝerco.

Ĉe la fino ĉiuj staris. Sinjorino Berta aplaŭdis plej longe, kvankam ŝi diris dum la tuta vespero, ke ŝi vidis pli bonan. Ni iris hejmen laŭ la sama strato, sur kiu la parado marŝis posttagmeze, kaj nun estis sur ĝi neniu: nur papero, unu ruĝa butono kaj la odoro de la amaso. Sed en mia kapo la tamburoj ankoraŭ batis, ĉiam en la sama ordo, kaj miaj piedoj marŝis kun ili.