La festivalo

Mia amiko el la tendaro skribis en junio, ke li havas liberan semajnon. Mi legis la leteron ĉe la tablo, kaj poste denove. En la tendaro ni promesis skribi, kaj ni skribis: ne ĉiun semajnon, sed sufiĉe ofte por scii, kiu ŝanĝis lernejon kaj kiu ne plu ludas gitaron. Nun li venos mem, per trajno, ĝuste por la festivalo.

La trajno alvenis posttagmeze, dek minutojn malfrue. Li estis pli alta ol mi memoris, kaj portis valizon tro grandan por unu semajno. Ni staris antaŭ la stacidomo kaj ne sciis, kion diri. Poste li demandis, ĉu la rivero ĉi tie estas same malvarma kiel la lago, kaj ĉio estis denove en ordo.

Avinjo bezonis kvar minutojn por meti antaŭ lin panon, fromaĝon kaj varman supon. Li diris, ke li jam manĝis en la trajno. Ŝi ne aŭdis tion. Dum li manĝis, ŝi demandis pri lia patrino, lia urbo kaj la vintro tie, kaj li respondis kun plena buŝo, ĉar ŝi lasis al li neniun momenton.

Poste mi rakontis al li pri sinjorino Berta, kiu loĝas sub ni. Mi diris, ke ŝi scias ĉion pri ĉiuj, rakontas ĝin al ĉiuj, kaj jam vidis pli bonan version de ĉio. Li ridis. Li ĉesis ridi la sekvan matenon, kiam ŝi haltis antaŭ ni sur la ŝtuparo kaj demandis lian familinomon, la urbon de lia patro kaj kiom longe li restos.

La festivalo okazas ĉiam en la sama vespero de julio, kiam la tago restas hela ĝis malfrue. Sur la placo oni konstruis scenejon el ligno. Du trumpetoj kaj unu fluto staris tie kaj ludis pli laŭte ol tiel malgranda placo bezonas, kaj neniu petis ilin ludi pli mallaŭte.

Sub la arboj staris unu tablo tiel longa, ke la fino kuŝis ekster la lumo de la lampoj. Oni sidiĝas kie estas loko, do mia amiko sidis inter du virinoj, kiujn li neniam vidis. Post dek minutoj li sciis iliajn nomojn. Kiam ĉiuj havis glason, maljuna viro ĉe la alia fino leviĝis kaj faris toston el du vortoj: "Estu sanaj!"

Avinjo alportis dolĉaĵojn sur du teleroj kaj metis ilin antaŭ mian amikon anstataŭ en la mezon de la tablo. Sinjorino Berta rimarkis tion tuj kaj diris al la tuta tablo, ke en ŝia tempo la dolĉaĵoj estis malpli grandaj kaj pli bonaj. Poste ŝi manĝis kvar.

Malfrue la trumpetoj ĉesis kaj restis nur la fluto. Homoj dancis sur la ŝtonoj de la placo, sen ordo sed longe. Mia amiko diris, ke en lia urbo ne estas tia vespero, kaj ke li ne komprenas kial ne. Mi ne sciis respondi. Ĝi simple okazas ĉi tie ĉiun julion, kiel la rivero estas ĉi tie.

Lia trajno foriris frue en la lasta mateno. Avinjo metis panon kaj du ovojn en lian sakon, ĉar tion ŝi faras. Ĉe la vagono neniu el ni promesis skribi. Antaŭ unu jaro ni skribis adresojn sur la manon kaj ĵuris laŭte; nun lia adreso staras en mia kajero kaj la mia en la lia, kaj la leteroj iras sen tio. Mi ne atendis ĝis li alvenis hejmen. Mi skribis al li la saman vesperon.