La festivalo

Ĉiun julion nia urbeto faras festivalon sur la placo: muziko sur la scenejo, longa tablo kun kukoj, kaj ĉe la fino la plej malnova konkurso de la urbo, la konkurso por la plej malrapida biciklo. La reguloj estas simplaj. Kiu venas la lasta al la linio, tiu gajnas. Kiu metas piedon sur la teron, tiu eliras el la konkurso. Ĉi-jare partoprenis ankaŭ Karlo. Li ne volis. Sed la prezidanto de la klubo renkontis lin sur la strato kaj demandis: «Karlo, ĉu vi havas biciklon?» «Jes!» «Ĉu vi volas partopreni?» «Jes!» Do nun li partoprenis.

Karlo lernas ĉe sinjoro Ludoviko de kelkaj monatoj, same kiel mi, kaj krom «jes» li scias kvin vortojn: «ho», «ve», «nu», «ha» kaj «ĉu ne». Neniu el ili estas «ne». Li havas la plej malnovan biciklon en la urbo. Li ricevis ĝin de iu Oskaro, kiu loĝas en alia urbo kaj klare ne volis plu vidi ĝin. Ĝi estas peza kiel pordo, ĝi ne havas koloron, kaj kiam Karlo sidas sur ĝi, ĝi iras ĉiam same: tre malrapide.

Antaŭ la konkurso la prezidanto legis la regulojn en la mikrofonon, rapide kaj longe. Karlo aŭskultis tre serioze. «Ĉu vi komprenis?» mi demandis. «Nu,» diris Karlo. Kvar homoj staris ĉe la komenco: knabo de dek jaroj sur ruĝa biciklo, sinjoro Adamo, kiu gajnis la konkurson ses jarojn sinsekve, sinjoro Ludoviko kun sia verda stelo, kaj Karlo.

La knabo flugis al la linio en dek sekundoj kaj levis ambaŭ brakojn. «Mi estas la unua!» Oni klarigis al li la regulojn. Li ploris. Sinjoro Ludoviko veturis malrapide kaj parolis al la homoj ĉe la strato. «Rigardu! Malrapide, sed certe, kiel Esperanto! Venontan jaron...» Por montri la stelon sur sia jako, li lasis la biciklon unue per unu mano, poste per la alia, kaj fine per ambaŭ piedoj. Li ne ĉesis paroli eĉ sur la tero.

Restis sinjoro Adamo kaj Karlo. Unu metron antaŭ la linio ili ambaŭ haltis kaj ne plu movis sin. La tuta placo atendis. Unu minuto. Du minutoj. Neniu parolis, eĉ la muziko ne. Tiam la edzino de sinjoro Adamo vokis de la tablo: «Adamo! Via kuko gajnis!» Sinjoro Adamo turnis la kapon, ridetis al ŝi, kaj metis piedon sur la teron.

Nun nur Karlo restis, unu metron antaŭ la linio, sen movo. «Karlo!» diris la prezidanto en la mikrofonon. «Vi estas la lasta! Iru trans la linion, kaj vi gajnos!» Karlo ne movis sin. «Ĉu vi komprenas?» «Ha,» diris Karlo. La homoj komencis krii: «Iru, Karlo! Iru!» «Ho,» diris Karlo. La muziko komenciĝis denove, kaj la homoj dancis ĉirkaŭ li. Karlo staris en la mezo, sur sia biciklo, kaj ne movis eĉ unu fingron.

«Eble li ne aŭdis, kion li gajnos,» diris la prezidanto. «Karlo! La gajninto ricevos unu jaron da lecionoj ĉe sinjoro Ludoviko! Du horojn ĉiun tagon! La klubo pagos ĉion!» Sinjoro Ludoviko leviĝis de la tero, kun la verda stelo sur la brusto kaj ambaŭ brakoj malfermitaj, kaj venis al Karlo. «Du horojn ĉiun tagon!» li diris. «Ni komencos morgaŭ!»

Karlo rigardis lin longe. Poste li metis unu piedon sur la teron, tre malrapide, kiel homo, kiu metas glason sur tablon. «Ve,» li diris. Mi neniam aŭdis lin diri ĝin tiel feliĉe.