La gasto

Estis malfrua vespero kiam iu frapis la pordon. Marta ne atendis gaston. Ŝi loĝis sola en la eta domo ĉe la fino de la strato, kaj post la deka horo neniam venis iu.

Ŝi alproksimiĝis al la pordo kaj malfermis ĝin. Antaŭ ŝi staris viro, kiun ŝi neniam vidis: maljuna, kun pala vizaĝo kaj mallongaj blankaj haroj. Li tenis ĉapelon en ambaŭ manoj.

"Bonan vesperon," li diris mallaŭte. "Ĉu mi povas eniri?"

Marta neniam ŝatis misterojn, kaj tiu viro estis mistero de la unua momento. Tamen ŝi diris jes. Eble pro la malfrua horo, eble pro lia kvieta mieno. Ŝi montris al li seĝon en la salono kaj alportis akvon.

"Kial vi venis?" ŝi demandis. La gasto rigardis la fenestron longe. Liaj lipoj moviĝis, sed neniu vorto venis. "Mi ne povas diri tion nun," li fine respondis.

Ili sidis sen paroli. Li trinkis la akvon malrapide. Foje li tuŝis sian frunton per la fingroj, kvazaŭ li klopodus memori ion. Marta volis interrompi la silenton, sed ĉiufoje io haltigis ŝin.

Ŝi demandis denove. Denove li nur movis la ŝultrojn. Li portis sekreton, tio estis klara, sed li ne venis por doni ĝin al ŝi. La surprizo estis, ke Marta tute ne timis.

Ŝi pensis pri ĉiuj homoj, kiujn ŝi iam konis, kaj serĉis en sia memoro vizaĝon similan al tiu ĉi. Ŝi trovis nenion. La viro estis fremda, kaj tamen li sidis en ŝia salono kiel iu, kiu jam estis tie antaŭ multaj jaroj.

Post unu horo li parolis unu fojon mem. "Vi havas trankvilan domon," li diris. "Mi ripetos tiujn vortojn al mi, kiam mi estos denove sur la vojo." Ŝi volis demandi pri la vojo, sed io en lia voĉo malhelpis ŝin.

Fine li leviĝis. "Dankon," li diris. "Mi bedaŭras, ke mi venis tiel malfrue." Ŝi akompanis lin al la pordo. Li iris en la mallumon sen turni sin.

Nur poste, kiam ŝi revenis en la salonon, Marta vidis la ĉapelon sur la seĝo. Ĝi kuŝis tie kiel demando sen respondo. Ŝi ne tuŝis ĝin. Ŝi lasis ĝin ĝuste tie, ĉar ĉapelo sur seĝo signifas, ke iu revenos, kaj ke tiam, eble, li diros kial.