La kajto

Hodiaŭ estas mia datreveno. Mi vekiĝis frue. La suno jam staris super la tegmentoj, kaj mi aŭdis avinjon sur la ŝtuparo antaŭ ol ŝi frapis. Ŝi portis ion en bruna papero, kion ŝi ne volis doni al mi ĉe la pordo. "Malfermu ĝin ekstere," ŝi diris. En la papero kuŝis kajto: ruĝa, el ligno kaj tuko, kun longa vosto.

Post la matenmanĝo mia amiko venis, kaj ni portis la kajton al la golfo. La vento tie neniam ĉesas. Ni staris sur la herbo super la akvo, kaj dum longa momento nenio okazis: la kajto kuŝis sur la tero kiel birdo, kiu ne volas flugi.

Poste la vento prenis ĝin. Ĝi leviĝis super niajn kapojn, super la arbojn, ĝis ĝi estis nur ruĝa punkto en la blua ĉielo. La ŝnuro tiris miajn manojn tiel forte, ke mi devis teni ĝin per ambaŭ. Mia amiko ridis kaj kriis, ke mi ne lasu ĝin.

Ni rigardis al la horizonto. Malproksime sur la maro staris kelkaj malhelaj punktoj. "Ŝipoj de piratoj," diris mia amiko, kvankam ni ambaŭ sciis, ke ili estas la boatoj, kiuj revenas kun fiŝoj ĉiun matenon. Sed la vento estis forta, la kajto tiris, kaj ni lasis la piratojn resti.

Mi estis scivolema pri tio, kien ĝi povus iri, kaj mi lasis la ŝnuron kuri tra miaj fingroj, ĝis restis nenio en la mano. La kajto fariĝis tiel malgranda, ke mi ne plu sciis, ĉu mi vidas ĝin aŭ nur memoras, kie ĝi estis.

Vespere ni sidis en la ĝardeno. Mia patrino metis kukon sur la tablon kun kandeloj, kiujn la vento tuj volis estingi. Sinjorino Berta venis de malsupre kun floroj kaj sidiĝis apud avinjo. Sub la kverko pendis lanterno, kaj la lumo faris flavan rondon sur la herbo.

Kiam la kuko malaperis, avinjo iris al la ŝranko kaj revenis kun io en la mano. Ĝi estis pokalo, malnova kaj griza, kun nomo, kiun oni ne plu povis legi. "Mi gajnis ĝin antaŭ ol vi naskiĝis," ŝi diris kaj metis ĝin apud la kandelojn.

Ĉiuj komencis paroli samtempe. Mia patro diris, ke ŝi gajnis ĝin en konkurso en la urbo. Mia patrino diris, ke ŝi neniam aŭdis pri tio. Sinjorino Berta, aliflanke, estis certa, ke la pokalo venis el butiko. Avinjo lasis ilin kvereli.

"La pokalo estas vera," ŝi fine diris. "Mi tenas ĝin per mia propra mano." Kaj ŝi rigardis min super la lanterno, tute kiel ŝi rigardis min super la lampo, kiam ŝi rakontis pri la kavaliro.

En la nokto la kajto kuŝis sur la tablo apud la pokalo. Mi pensis pri la ŝnuro. La tutan tagon mi sentis la venton per fadeno, kiun mi ne povis vidi, kaj mi kredis ĝin, ĉar mi tenis ĝin. Eble tio sufiĉis. Mi estas unu jaron pli maljuna, kaj venontan jaron mi denove petos la historion pri la pokalo. Ŝi rakontos ĝin per aliaj vortoj. Mi ne korektos ŝin.