La kajto

Mia fratino Sofia alportis al Nina donacon. Ne estis ŝia datreveno, kaj ne estis festo. Nina tuj demandis: «Kial?» «Ĉar por kajto oni ne bezonas feston,» diris Sofia. En la pakaĵo estis ruĝa kajto kun longa vosto, ŝnuro sur peco de ligno, kaj papero kun instrukcioj. Sofia instruas matematikon en lernejo. Ŝi legis la paperon unue, du fojojn, kaj nur poste donis la kajton al Nina.

Poste ŝi legis ĝin laŭte ankaŭ al ni: «Oni lasu la kajton flugi nur, kiam blovas vento. Oni iru al loko, kie ne estas arboj. Oni staru kun la dorso al la vento. Oni tenu la ŝnuron per ambaŭ manoj.» Nina aŭskultis tre serioze. «Paĉjo, kiu estas oni?» «Oni estas... iu ajn,» mi diris. «Ĉiu homo. Neniu speciala.» Nina pensis pri tio dum la tuta vespermanĝo.

Sabate ne blovis vento. Sofia rigardis sian telefonon. «Oni bezonas almenaŭ dek kilometrojn en horo,» ŝi diris. «Hodiaŭ estas nur tri. Ne estas eble.» Dimanĉe falis pluvo la tutan tagon. «Oni ne lasu kajton flugi en pluvo,» legis Sofia. Lunde estis vento, sed ankaŭ lernejo, kaj Sofia devis instrui. La kajto atendis apud la pordo kun sia longa vosto, kiel hundo, kiu volas promeni.

Post tri tagoj fine blovis forta vento, kaj ni iris al la herbo super la golfo, kie la vento neniam ĉesas. Sofia mezuris la venton per la okuloj, poste per unu fingro en la aero. «Mi kalkulis,» ŝi diris. «Oni devas kuri dudek metrojn kontraŭ la vento kaj lasi la kajton je la deka metro.» Ŝi kuris. Je la deka metro ŝi lasis la kajton. La kajto falis sur la nazon.

«Mi kalkulis ĝuste,» diris Sofia, kaj ŝi rigardis la venton, kiel instruisto rigardas malbonan lernanton. «La vento faris eraron.» Nina sidis sur la herbo kun pomo en la mano kaj diris nenion.

Poste mi provis. Mi estas pli granda ol Sofia, mi kuras pli rapide, kaj mi ne bezonas kalkuli. Mi kuris kiel juna viro. La kajto leviĝis, unu metron, du metrojn, kaj flugis rekte en la solan arbon, kiun oni povis vidi: malnovan kverkon. Sofia legis el la papero: «Oni iru al loko, kie ne estas arboj.» «Mi scias,» mi diris. Mi jam estis en la arbo.

Poste ni provis kune, kaj ni kverelis pri la papero. «Ĉi tie estas skribite: oni tenu la ŝnuron,» diris Sofia. «Do mi tenos ĝin.» «Oni estas iu ajn,» mi diris. «Do mi.» Ni ambaŭ tenis, ni ambaŭ kuris, ni ambaŭ tiris. Post unu minuto ni kuŝis sur la tero, kaj la ŝnuro estis ĉirkaŭ niaj piedoj, niaj brakoj kaj unu orelo de Sofia.

Dum ni serĉis la finon de la ŝnuro, la vento prenis la kajton de la herbo. Ĝi leviĝis. Ĝi tiris la ŝnuron for de ni, de niaj brakoj kaj de la orelo de Sofia, tra la herbo, ĝis la ligno haltis ĉe la piedoj de Nina. Nina metis la pomon sur la teron. Ŝi turnis sin, kun la dorso al la vento. Ŝi prenis la lignon per ambaŭ manoj.

La kajto leviĝis pli kaj pli alte, super la kverkon, super la golfon, ĝis ĝi estis nur ruĝa punkto en la blua ĉielo. Nina ne kuris, ne kalkulis kaj ne kverelis. Ŝi nur staris. Mi kuris al ŝi kaj tenis ŝian jakon, por esti certa. Sofia ankoraŭ sidis sur la tero kaj rigardis la ĉielon kun malfermita buŝo.

Sofia rigardis la ĉielon, poste la paperon, poste Ninan. «Kiel vi faris tion?» Nina ne turnis la kapon. «Oni staras kun la dorso al la vento,» ŝi diris. «Kaj oni tenas per ambaŭ manoj.» «Sed vi ne scias legi!» «Ne estas necese,» diris Nina. «Mi estas oni.»