La koncerto

Mia fratino Sofia instruas matematikon en lernejo. Tage ŝi parolas pri nombroj, sed vespere ŝi lernas kanti en kurso ĉe la klubo apud la biblioteko. Ĉi tiun aŭtunon la biblioteko organizis malgrandan koncerton, kaj sur la programo staris ses nomoj. Unu estis ŝia. Sofia volis prokrasti la tutan aferon ĝis la venonta jaro, sed ŝia nomo jam staris en la ĵurnalo.

Mi aĉetis tri biletojn en la dua vico: por mi, por nia patrino kaj por mia filino Nina. Antaŭ la koncerto mi parolis kun Nina. «Nina, en la salono oni devas esti silenta kiel muso.» «Kial?» «Ĉar la homoj aŭskultas.» «Kial?» «Ĉar onklino Sofia kantos.» «Kial?» Mi ne havis respondon. Sofia mem ne havis. Ŝi demandis sin pri tio ĉiun tagon dum la tuta semajno.

Kiam ni venis, sur unu el niaj seĝoj jam sidis maljuna sinjoro kun okulvitroj kaj malnova bruna mantelo. Nina tuj staris antaŭ li. «Kial vi sidas sur mia seĝo?» La sinjoro montris sian bileton: la dua vico, la sama seĝo. Neniu komprenis, kiel tio estas ebla. Li pardonpetis kaj volis foriri, sed la salono jam estis plena. «Restu,» diris nia patrino. «Vi estas bonvena. Seĝo estas nur seĝo.» Do Nina sidis sur miaj genuoj, kaj la fremdulo restis en nia vico.

Kiom da homoj estis en la salono? Mi kalkulis almenaŭ cent. Antaŭ Sofia kantis du aliaj homoj. Poste ŝi iris antaŭ la homojn, tre pala, kaj komencis malnovan kanton pri la maro. La komenco estis bela. Sed en la mezo ŝi kantis unu falsan noton: unu solan, sed grandan kiel domo. Ŝi ĉesis. Dum kelkaj sekundoj la tuta salono estis silenta kiel muso.

Tiam Nina demandis. Ne mallaŭte. «Paĉjo, kial onklino Sofia ĉesis?» Ĉiuj aŭdis. Sofia fariĝis ruĝa. Antaŭ ol mi povis respondi, la maljuna sinjoro respondis por mi. «Ĉar ŝi kantis falsan noton.» «Kial?» «Ĉar ŝi timas.» «Kial?» «Ĉar ŝi pensas, ke ni ne ŝatas ŝin.» Nina pensis. «Ĉu ni ŝatas ŝin?»

La sinjoro ekstaris kaj turnis sin al la salono. «Ĉu ni ŝatas ŝin?» li demandis laŭte. «Jes!» diris cent homoj. Sofia ridis. Ŝi komencis la kanton denove, de la komenco, kaj ĉi-foje ŝi kantis ĝin ĝis la fino sen eraro. Poste ŝi kantis duan, pli modernan, kaj tute forgesis timi. Kiam ŝi finis, la homoj longe batis la manojn, kaj la maljuna sinjoro batis plej laŭte.

Post la koncerto la biblioteko donis teon kaj kukon. La maljuna sinjoro manĝis tri pecojn da kuko. Nina observis lin longe. «Kiom da kuko vi volas?» «Multe,» li diris. «Hodiaŭ estas mia naskiĝtago.» «Ĉu vere?» «Ne. Sed la kuko estas tre bona.»

Tiam venis la virino, kiu organizis la koncerton, kun sia listo. Ŝi prenis la bileton de la sinjoro kaj longe rigardis ĝin. «Sinjoro, ĉu vi scias, ke via bileto estas de la pasinta jaro?» «Jes,» li diris trankvile. «Ĉu la seĝo ŝanĝiĝis?»

Sofia venis al nia tablo kun glaso da akvo. Ŝi ankoraŭ estis iom ruĝa. «Venontan vintron mi kantos denove,» ŝi diris. «Kaj mi promesas: sen falsa noto.» Nina rigardis ŝin. «Kial?»

La maljuna sinjoro metis sian tason sur la tablon. «Tiam mi ne venos,» li diris, kaj li prenis la lastan pecon da kuko.