La konkurso

En nia urbeto oni faras konkurson de muziko ĉiun aŭguston, en la salono apud la placo, ĉiam la lastan sabaton de la monato. Sur granda tabulo ĉe la pordo oni skribas la nomojn de ĉiuj, kiuj volas ludi. Ĉi tiun jaron mi skribis tie mian propran nomon, kaj post ĝi la vorton «violono». Poste mi staris antaŭ la tabulo dek minutojn kaj ne kredis, ke tiu mano estas mia. Neniu petis min. Neniu eĉ sciis.

Mi apenaŭ dormis dum la tuta semajno antaŭe. Mi ludis en mia ĉambro kun fermita fenestro, ĉar mi ne volis, ke la najbaroj aŭdu. Sinjorino Berta tamen aŭdis ĉion; ŝi loĝas sub ni. «Bonan matenon, sinjorino Berta,» mi diris al ŝi sur la ŝtuparo. «Malbonan,» ŝi diris. «Vi ripetas la saman verson dek kvin fojojn. Tio ne estas muziko. Tio estas homo, kiu timas.» Mi respondis nenion, ĉar ŝi estis prava kaj ĉar mi estis tro nervoza por kvereli.

La sabaton vespere la salono estis plena. En la mallonga koridoro malantaŭ ĝi atendis ok muzikistoj sur ses seĝoj. Knabino el nia strato tenis gitaron kaj flustris al mi, ke ŝia gorĝo estas tute seka. Mi flustris al ŝi, ke miaj fingroj estas malvarmaj. Ni ambaŭ diris la veron. Maljuna viro kun horloĝo en la mano rigardis nin. «Bonvolu ne flustri,» li diris, tre ĝentile. «Oni aŭdas ĉion tra la muro.» Do ni sidis silentaj kaj aŭskultis la muzikon el la alia flanko.

Kiam oni vokis mian nomon, la koridoro subite fariĝis tre longa. Mi eniris, salutis, kaj levis la violonon. En la unua vico sidis sinjorino Berta kun sia korbo sur la genuoj, kvazaŭ ŝi venus por vendi florojn kaj restus nur pro la muziko. Mi ludis malnovan kanzonon, kiun mia avinjo kantas hejme, kiam ŝi kuiras. La unua verso estis malbona: miaj manoj tremis, la sono estis tro malforta, kaj mi vidis nur la vizaĝon de Berta. Sed en la dua verso mi forgesis la homojn kaj aŭdis nur la kanzonon.

Mi ne venkis. La unuan lokon prenis maljuna sinjoro, kiu ludis gitaron kaj kantis pri fiŝoj. Neniu gajnas monon en tiu konkurso; oni gajnas nur florojn. Sed kiam mi finis, ĉiuj aplaŭdis, kaj sinjorino Berta aplaŭdis plej longe kaj plej laŭte, kiel virino, kiu neniam en sia vivo tuŝis violonon. La knabino kun la gitaro poste diris al mi, ke ŝi aŭdis nur mian duan verson, ĉar dum la unua ŝi ankoraŭ pensis pri sia propra gorĝo.

La konkurso finiĝis proksime al noktomezo. Oni estingis la lampojn en la salono unu post la alia, kaj ni iris hejmen tra la silenta placo. Sinjorino Berta marŝis kun ni ĝis nia pordo. «Mia unua verso estis malbona,» mi diris al ŝi. «Bona,» diris Berta. Mi ne scias, ĉu ŝi diris la veron, aŭ nur faris kiel ĉiam. Ĉe la pordo ŝi diris nur unu aferon plu: «La sekvan jaron ludu la duan verson unue.» Ĉu ŝi konsilis aŭ ordonis? Kun Berta oni neniam scias.

La sekvan matenon mi iris al la placo por vidi la tabulon. Oni jam forigis la nomojn de ĉi tiu jaro, kaj la tabulo estis pura. Sur ĝi staris nur unu nomo por la venonta aŭgusto, skribita per belaj, iom tremantaj literoj: «Berta. Violono.»