La letero

Marta ne ricevis leteron dum tri jaroj. Do kiam la letero kuŝis antaŭ ŝia pordo, ŝi longe rigardis ĝin sen preni ĝin.

Sur la letero estis nur ŝia nomo. Sed ŝi konis la manon, kiu skribis ĝin. Ŝi ne vidis tiun skribon dum tri longaj jaroj.

Ŝia filo foriris en unu vespero, subite, sen vortoj. Poste venis nenio. Neniu letero, neniu voĉo, neniu vorto. Marta atendis, kaj la atendo fariĝis kutimo.

Nun la letero kuŝis en ŝia mano, kaj ŝi ne kuraĝis malfermi ĝin. Kio, se li skribis ion malbonan? Kio, se li skribis nur por peti helpon?

Do ŝi lasis la leteron apud la pordo kaj laboris la tutan tagon. Sed ĉiun horon ŝi revenis al ĝi, rigardis ĝin, kaj foriris denove.

Ŝi memoris lin kiel junan knabon, kiu kriis tra la ĉambroj kaj kantis en la vespero. Tiu knabo foriris kune kun la juna viro, en la sama nokto.

Kiam venis la vespero, ŝi sidis sola en la silenta ĉambro kaj malfermis la leteron. En ĝi estis nur kelkaj vortoj.

"Patrino. Mi ne scias, kiel komenci. Mi komencis tiun ĉi leteron multajn fojojn, kaj ĉiam perdis la vortojn. Mi estas hejme en la lando denove. Ĉu mi povas veni?"

Marta legis la vortojn tri fojojn. Poste ŝi metis la leteron sur sian koron kaj sidis longe, tre longe, en la nokto.

Ŝi ne kriis kaj nenion diris. Ŝi nur prenis la leteron kaj skribis sub liaj vortoj unu solan vorton: "Venu."

Sendi ĝin estis nenio. La tri jaroj de silento estis ĉio, kaj ili jam finiĝis.