La nova aŭto

Dum tri jaroj mi diris al ĉiuj, ke mi ne bezonas aŭton. Mi loĝas en malgranda urbo: mi promenas al la laboro, kaj kiam la vetero estas malbona, mi prenas la buson. Sed iun vesperon mia amiko Petro montris al mi foton sur sia komputilo: malnova blua aŭto, bela kiel el filmo. «Rigardu la prezon!» li diris. «Tia ŝanco venas nur unu fojon.»

Mi telefonis al la viro, kiu vendis la aŭton. Li nomiĝas Oskaro, kaj li loĝas malproksime, en alia urbo. Ni longe diskutis pri la prezo, kaj finfine ni konsentis: mil. La aŭto estos mia dimanĉe. Estis nur unu malgranda problemo, pri kiu mi diris nenion al Oskaro: mi ne scipovas veturigi aŭton. Mi neniam lernis. Mi bezonis amikon, kiu scipovas.

Petro ne povis veni, ĉar dimanĉe li laboras. Do mi iris al la restoracio apud mia domo. Tie sidis juna viro, nova en la urbo. Li nomiĝas Karlo.

«Ĉu vi scipovas veturigi aŭton?» mi demandis. «Jes!» «Ĉu vi havas tempon dimanĉe?» «Jes!» «Ĉu vi volas veturi kun mi per trajno al alia urbo, kaj poste veturigi mian novan aŭton hejmen?» «Jes!» Mi estis tre feliĉa. Mi ankoraŭ ne konis Karlon.

Dimanĉe matene ni prenis la trajnon. Dum tri horoj Karlo rigardis tra la fenestro kaj diris nenion. Mi pensis, ke li estas trankvila homo. Posttagmeze Oskaro montris al ni la aŭton. Ĝi estis pli malnova ol sur la foto, kaj iom pli bruna ol blua, sed ĝi funkciis.

Oskaro rigardis min. Poste li rigardis Karlon. Poste li parolis nur kun Karlo. «Bela aŭto, ĉu ne?» «Jes!» «Por tia aŭto mil estas tro malmulte, ĉu ne?» «Jes!» «Ĉu ni diru mil cent?» «Jes!» «Kaj por la bela koloro, du mil?» «Jes!»

«Karlo!» mi kriis. «Ĉu vi komprenas, kion vi diras?» «Jes!» Tiam mi komprenis. Karlo ne scias multajn vortojn. Li scias unu. Kaj ĝuste per tiu vorto li respondis en la restoracio, kiam mi demandis, ĉu li scipovas veturigi.

«La prezo estas mil,» mi diris al Oskaro. «Ni konsentis per telefono.» Oskaro ridetis. «Bone, bone. Mil.» Mi pagis, kaj li donis al mi la ŝlosilon. Mi donis ĝin al Karlo, ĉar mi ankoraŭ havis iom da espero. Karlo sidiĝis en la aŭto kaj rigardis ĉion tre longe. Nenio okazis.

«Karlo, ĉu vi iam veturigis aŭton?» «Jes!» «Ĉu vi scias, kien oni metas la ŝlosilon?» «Jes!» Li metis ĝin en sian poŝon.

Oskaro rigardis nin ambaŭ. «Ĉu iu el vi scipovas veturigi?» «Ne,» mi diris. «Jes!» diris Karlo. Oskaro longe kaj varme ridis. «Ne estas problemo. Mi mem venos kun la aŭto al via urbo post du semajnoj. Ĝis tiam, lernu.» Poste li turnis sin al Karlo. «Kaj vi, ĉu vi volas aĉeti ankaŭ mian malnovan biciklon? Nur cent.» «Jes!» Mi pagis ankaŭ por la biciklo. Ni veturis hejmen per la trajno: mi, Karlo kaj la biciklo.

Nuntempe la aŭto staras antaŭ mia domo. Mi lavas ĝin ĉiun dimanĉon, ĉar tio estas la sola afero, kiun mi jam scipovas fari kun ĝi. Karlo veturas al la restoracio per sia nova malnova biciklo. Kaj Petro instruas nin ambaŭ veturigi. Li sidas apud ni en la aŭto kaj tenas la pordon per ambaŭ manoj.

Hieraŭ matene la vetero estis bela. Petro venis kaj demandis: «Nu, kiu veturigos hodiaŭ? Karlo, ĉu vi volas?» «Jes!»

Mi prenis la buson.