La perdita ŝlosilo

Estis lundo, malvarma vespero en aŭtuno. Mi revenis hejmen de la laboro, haltis antaŭ mia pordo kaj metis la manon en la poŝon. Nenio. Mi serĉis en la alia poŝo, poste en la poŝo de mia ĉemizo, finfine en mia sako. Mi trovis bileton de la buso kaj unu brunan folion, sed ne mian ŝlosilon. La pordo restis fermita, kaj mi staris ekster mia propra domo kiel gasto.

Tiam sinjorino Berta malfermis sian fenestron. Ŝi estas mia najbaro, kaj ŝi ŝatas nur malbonajn tagojn. «Bonan vesperon, sinjorino Berta!» mi diris. «Malbonan,» ŝi diris, kaj ŝi rigardis la nigrajn nubojn kun granda plezuro.

«Mi perdis mian ŝlosilon,» mi diris. «Ĉu vi hazarde vidis ĝin hodiaŭ?» «Jes.» «Vere? Kie? Ĉu malproksime?» «Proksime.» Mi konas Bertan de dek jaroj. Kiam oni diras al ŝi «malproksime», ŝi diras «proksime». Kiam oni diras «proksime», ŝi diras «malproksime». Ŝia respondo do signifis nenion.

Mi rakontis al ŝi pri mia tago. Matene mi trinkis mian kafon antaŭ la domo. Poste mi kuris al la buso numero dek du. Posttagmeze mi promenis en la parko. Vespere mi manĝis supon en la restoracio apud la stacidomo. «Do ni iru en la parkon,» mi diris. «Ĝi certe estas tie. Bona ideo, ĉu ne?» «Malbona,» diris Berta. Sed ŝi tuj fermis la fenestron kaj venis al mia pordo. Ekstere estis malvarme kaj mallume, kaj de la ĉielo komencis fali pluvo. Por Berta tio estis la plej bela vespero de la jaro.

En la parko ni serĉis dum unu horo sub la arboj. Ni trovis multajn foliojn kaj unu malnovan ŝuon, sed ne ŝlosilon. «Ĉu ni iru en la restoracion? Bona ideo, ĉu ne?» «Malbona,» diris Berta, kaj ŝi iris unua.

La juna viro en la restoracio memoris min kaj mian supon. Li serĉis sub mia tablo kaj sub mia seĝo. Li eĉ rigardis en la botelojn. Nenio. «Do al la stacidomo! Bona ideo, ĉu ne?» «Malbona,» diris Berta. La pluvo nun estis tre forta, kaj ŝi ridetis.

Ĉe la stacidomo ni serĉis dum alia horo. Neniu vidis ŝlosilon. Mia horloĝo montris la dek unuan. Miaj ŝuoj estis plenaj de akvo, kaj mi jam pensis pri hotelo. Berta kantis malnovan kanton pri vintro.

Ni revenis hejmen sen vortoj. Apud mia pordo staras malgranda tablo, kaj sur la tablo staris mia taso de la matenmanĝo. Kaj en la taso, trankvila kiel fiŝo en akvo, kuŝis mia ŝlosilo. Tiam mi memoris: matene miaj manoj estis plenaj de kafo kaj pano, kaj mi metis la ŝlosilon en la tason por unu momento. Poste venis la buso, kaj mi kuris.

«Berta! Ĝi estis ĉi tie! Proksime!» «Mi ja diris tion.» «Sed vi diras ĉion tiel! Kial vi ne diris al mi: en la taso?» Berta rigardis la ĉielon. «Vi ne demandis. Kaj la vespero estis tiel malbona.»

Ŝi iris al sia pordo, malvarma kaj tre feliĉa. «Dankon, ke vi helpis min, Berta,» mi diris.

«Malhelpis,» diris Berta.