La perdita ŝlosilo

Estis lundo, malvarma vespero en la mezo de aŭtuno. Mi revenis de la laboro, haltis antaŭ mia pordo kaj metis la manon en la poŝon. Nenio. Mi serĉis en la alia poŝo, poste en la poŝo de mia ĉemizo, finfine en mia sako. Mi trovis bileton de la buso, malnovan mesaĝon de mia panjo sur papero kaj unu brunan folion, sed ne mian ŝlosilon. La pordo restis fermita, kaj mi staris ekster mia propra domo kiel gasto.

Tiam mia najbarino Marta malfermis sian pordon. Ŝi estas maljuna sinjorino, kiu memoras ĉion kaj timas nenion. "Ĉu vi perdis ion?" ŝi demandis. "Mian ŝlosilon," mi diris. "Mi ne scias, kie ĝi estas." Marta rigardis min trankvile. "Tio ne estas urĝa problemo," ŝi diris. "Tio estas vespera promeno. Ni reiru tra via tago, loko post loko. Ie la ŝlosilo sidas kaj atendas vin."

Mi rakontis pri mia tago. Matene mi trinkis mian kafon antaŭ la domo, ĉar la aŭtuna suno estis bela. Poste mi veturis per la buso al la laboro. Posttagmeze mi promenis tra la parko, sidis iom sub la arboj kaj rigardis la brunajn foliojn. Vespere mi estis malsata kaj manĝis en la malgranda restoracio apud la stacidomo: mi mendis supon kaj glason da biero. Kaj poste mi revenis hejmen sen ŝlosilo.

Ni komencis per la restoracio. La juna viro, kiu laboras tie, memoris min kaj mian supon, sed ŝlosilon li ne vidis. Li serĉis sub mia tablo kaj sub la seĝo, kaj li eĉ malfermis kelkajn botelojn - ne por la ŝlosilo, mi kredas. En la parko jam estis mallumo. Ni serĉis proksimume duonan horon sub la arboj kaj trovis nenion krom folioj. Pri la buso ni povis fari nenion: ĝi veturas nun ie tra la urbo, kaj se mia ŝlosilo sidas en ĝi, ĝi nun vidas pli de la mondo ol mi.

Ni revenis sen vortoj kaj sen espero. Mia horloĝo montris, ke ni serĉis pli ol du horojn, kaj mi jam pensis pri hotelo. Sed apud mia pordo staras malgranda tablo, kaj sur la tablo staris mia taso de la matenmanĝo. Kaj en la taso, trankvila kiel fiŝo en akvo, kuŝis mia perdita ŝlosilo. Matene mi metis ĝin tien por unu momento, ĉar miaj manoj estis plenaj de teo kaj pano; poste la buso venis, kaj mi kuris. Mia pordo ne bezonas ŝlosilon por fermi sin - nur por malfermi sin.

Marta longe ridis. Poste ŝi diris, ke la afero estas tute evidenta: oni serĉas malproksime tion, kio atendas apud la pordo. Ni trinkis teon ĉe ŝi kaj longe parolis pri la vespero. De tiu lundo la ŝlosilo loĝas en la taso, kaj la taso staras en la domo, apud la pordo. Marta diras, ke tio estas la plej normala loko en la mondo por ŝlosilo, ĉar nun mi ĉiam scias, kie ĝi estas. Mi trinkas mian kafon el alia taso. Kaj tio havas sencon: unu taso por la kafo, unu taso por la ŝlosilo, kaj unu bona najbarino por la vesperoj, kiam nenio havas sencon.