La pikniko

Post la merkato kaj post la cirko venis ankoraŭ unu ideo. Avinjo diris ĉe la matenmanĝo, ke la tago estas tro bela por la urbo kaj ke ni faros piknikon ĉe la rivero. Sinjorino Berta jam staris sur la ŝtuparo kun sia korbo. Ŝi diris, ke ŝi pensis pri tio antaŭ unu semajno. Neniu demandis, kial ŝi ne diris tion tiam.

La loko kuŝas dudek minutojn ekster la urbo, sub la pinoj, kie la akvo turnas sin ĉirkaŭ granda ŝtono. Avinjo volis la ombron. Sinjorino Berta volis la sunon, ĉar sub pinoj la ombro restas malvarma eĉ en julio, kaj tion ŝi scias de sia patrino. Ni metis la tukon inter la du, kaj ambaŭ poste diris, ke ili estis pravaj.

La tuko havas ruĝajn kaj blankajn kvadratojn kaj estas pli maljuna ol mi. Avinjo portis kruĉon kun io malvarma kaj tenis ĝin en la rivero per ŝnuro ĉirkaŭ la kolo. En la korbo estis pano, fromaĝo, ok persikoj kaj sako el papero kun bombonoj. La bombonoj estis por poste. Sinjorino Berta demandis tuj, kiom longe daŭras "poste".

Knabo el la vilaĝo trans la ponto sidis sur la bordo kun sia hundo kaj rigardis nin dek minutojn sen unu vorto. Poste li diris tri: "Ĝis la angulo?" Ni vetkuris ĝis la angulo, kie la akvo turnas sin, kaj reen laŭ la herbo. Li estas pli rapida ol mi sur la herbo. Mi estas pli rapida en la sablo, kaj la lastaj dudek paŝoj estas sablo. Tion li ne sciis.

La bordo tie estas malalta, do oni povas plonĝi de la herbo mem. Ni plonĝis dudek fojojn. La akvo ŝprucis sur la tukon, sur la panon kaj sur sinjorinon Berta, kiu sidis plej proksime al la akvo, ĉar de tie ŝi vidas ĉion. Ŝi ne movis sin. Ŝi diris, ke ni faru tion denove pli malproksime, kaj ni faris tion denove same proksime.

Poste ŝi parolis pri la rivero. En ŝia tempo, ŝi diris, la akvo estis multe pli malvarma. La infanoj naĝis en ĝi en majo, kaj neniu mortis, kaj neniu kriis. Avinjo demandis, ĉu la rivero do fariĝis alia rivero. Sinjorino Berta rigardis ŝin longe kaj respondis, ke la rivero estas la sama, sed la infanoj ne.

Ni ne atendis tion. Ŝi metis siajn ŝuojn unu apud la alia, kiel homo, kiu revenos por ili, marŝis ĝis la rando de la herbo kaj plonĝis. Tio ne estis bela. La akvo iris ĉien, la kruĉo falis, kaj la hundo bojis al la loko, kie ŝi malaperis. Ŝi aperis dek metrojn malsupre, tenis la kapon super la akvo kaj kriis, ke ĝi estas tro varma.

Avinjo diris nenion. Ŝi nur tenis la persikojn, kiuj komencis ruliĝi al la akvo, kaj metis ilin en la korbon unu post la alia. Kiam Berta revenis sur la tukon, la persikoj kuŝis en ordo kaj apud ili atendis seka mantelo. La lumo inter la pinoj estis flava kiel oro, niaj vestoj ankoraŭ ne estis sekaj, kaj sinjorino Berta parolis pri riveroj la tutan vojon hejmen. Avinjo donis al ni la bombonojn ĉe la unua strato, ĉar "poste" finfine venis.