La plenluno

En la nokto de la plenluno avinjo metis la lampon sur la tablon ĉe la fenestro kaj diris, ke mi povas iri ĝis la kampoj kaj ne pli for, kvazaŭ mi ankoraŭ havus ok jarojn. La luno staris super la tegmentoj kiel granda blanka telero. «Kia hela nokto!» diris avinjo. Sinjorino Berta, kiu loĝas sub ni, sidis kun ni ĉe la tablo. «Malhela,» ŝi diris, kaj ŝi turnis la dorson al la fenestro. Poste ŝi prenis sian korbon kaj iris for, kvankam estis jam nokto. Avinjo demandis, kien. Sinjorino Berta respondis nenion, kio estas ŝia maniero respondi ion.

La knabo el la vilaĝo atendis min ĉe la ponto kun du torĉoj. Unu estis lia, la alia estis por mi, kaj neniu el ili estis necesa: la luno donis tiom da lumo, ke ni vidis ĉiun ŝtonon sur la vojeto. Ni tamen portis ilin. Homo kun torĉo marŝas alie ol homo sen torĉo, kaj tion ni volis.

Sur la vojeto inter la kampoj la knabo komencis paroli pri koboldoj. Koboldoj, li diris, loĝas sub pontoj kaj kalkulas la paŝojn de ĉiu, kiu pasas super ili. Mi diris, ke ili ankaŭ prenas ŝuojn. Li diris, ke ili prenas nur la maldekstran. Ni faris la historion pli granda ĉe ĉiu kampo, kaj ĉe la lasta barilo la koboldoj estis altaj kiel viro kaj parolis Esperanton pli ĝuste ol ni.

La ĝardeno de sinjorino Berta kuŝas ĉe la rando de la kampoj, malantaŭ malalta barilo. Kiam ni alvenis tien, io blanka staris inter la plantoj. Ĝi brilis. Ĝi faris bruon, kiel folioj en vento. Kaj ĝi estis tro alta por esti homo.

Ni ne movis nin. La torĉo en mia mano tremis, kvankam mi tenis ĝin per ambaŭ manoj. La knabo flustris unu vorton: eksterterano. Mi flustris, ke eksterteranoj ne kolektas herbojn en ĝardenoj. Li flustris, ke mi ne scias, kion eksterteranoj faras. Li estis prava, kaj ĝuste tial la afero estis pli malbona.

Poste la blanka afero turnis sin al ni kaj paŝis malsupren de malnova kesto. Subite ĝi ne plu estis tro alta. Ĝi estis sinjorino Berta. Ŝi portis malnovan blankan surtuton, kiu atingis la teron, kaj sur la kapo perukon blankan kiel faruno. La lumo venis de malgranda lampo sub la surtuto. En unu mano ŝi tenis sian korbon. En la alia ŝi tenis herbojn.

«Bonan vesperon,» ŝi diris, kvazaŭ ni renkontus ŝin en la strato. Ni demandis, kion ŝi faras. «Mi kolektas herbojn,» ŝi diris. «En la lumo de la plenluno ili estas plej fortaj.» «Kaj la peruko?» demandis la knabo. «Kaj la kesto?» demandis mi. Sinjorino Berta metis ankoraŭ tri foliojn en la korbon. «Ĉiun someron miaj herboj malaperas,» ŝi diris. «Iu venas nokte kaj prenas ilin. Mi ne havas malamikojn. Mi havas najbarojn.» Ŝi rigardis la vilaĝon malantaŭ ni. «Sed neniu prenas herbojn de fantomo.»

Ŝi diris, ke ni iru hejmen. Ni marŝis hejmen sub la luno kaj ne kuris, ĉar tiu, kiu kuras, kredas la historion. Ĉe la ponto la knabo haltis. «Ŝi ne petis, ke ni diru al neniu,» li diris. «Ne,» mi diris. «Ŝi ne petis.» Hejme avinjo ankoraŭ sidis ĉe la lampo. Ŝi rigardis mian torĉon, kiun mi neniam bezonis, kaj diris nenion pri ĝi.

La sekvan vesperon la knabo rakontis la historion al ses infanoj el la vilaĝo, ĉe la ponto. Mi aŭdis ĝin, kaj ĝi jam kreskis: la blanka afero brilis kiel la luno, ĝi prenis la maldekstran ŝuon de ĉiu, kiu eniris la ĝardenon, kaj ĝi estis alta kiel du viroj. La infanoj tremis. Tiam sinjorino Berta pasis malantaŭ ili kun sia korbo. Ŝi haltis kaj aŭskultis ĝis la fino. La knabo vidis ŝin. «Alta kiel du viroj,» li diris denove, jam ne tiel certe.

«Tri,» diris sinjorino Berta, kaj iris plu.