La taglibro

Avinjo donis al mi malnovan kajeron. Ŝi prenis ĝin el la ŝranko, kie staras la pokaloj kaj la libro de fabeloj, kaj metis ĝin sur la tablon inter niajn tasojn. La paĝoj estis flavaj ĉe la randoj, kaj sur ili estis nenio. "Ĝi kuŝas en tiu ŝranko de dek jaroj," ŝi diris. "Papero atendas vortojn. Ĝi ne demandas, kiujn."

Mi portis ĝin hejmen kaj lasis ĝin apud la lito dum kvar tagoj. Poste, iun vesperon kun nenio alia por fari, mi malfermis ĝin kaj skribis tri liniojn pri la vetero. La tagon poste mi skribis kvar. Mi neniam decidis, ke ĝi estos taglibro. Ĝi simple fariĝis unu, kiel vojo fariĝas vojo, ĉar homoj marŝas tie.

Merkredo. Pluvo la tutan matenon, do la ĝardeno akvumis sin mem. Posttagmeze mi iris en la ĝardenon kaj trovis la teron nigra kaj mola sub la piedoj. La tomatoj ankoraŭ estas verdaj. Sur ĉiu folio kuŝis unu granda guto, kaj mi restis tie pli longe ol mi devis, ĝis miaj ŝuoj estis plenaj de akvo.

Sabato. Mia ŝatokupo kostas nenion: mi sidas ĉe la fenestro kaj rigardas la birdojn en la korto. Hodiaŭ venis ses. Mi skribas iliajn nomojn sur la lastan paĝon, ĉar tie ili ne staras inter la tagoj. Sinjorino Berta diras, ke tio ne estas ŝatokupo sed kutimo de maljuna viro. Mi ne estas maljuna viro.

Mardo. Sinjorino Berta frapis ĉe la pordo kun ses ovoj en malnova tuko, kiel ĉiam. Ŝi restis unu horon kaj parolis pri sia frato, kiu neniam skribas. Mi donis al ŝi salaton kaj du tomatojn el la ĝardeno. Ĉe la pordo ŝi turnis sin kaj demandis, kion mi skribas ĉiun vesperon. Nenion gravan, mi diris. Tio estis vera kaj ankaŭ ne vera.

Vendredo. Roso sur la tuta herbo, kaj la ĉielo pli hela ol dum la tuta semajno. La kokinoj de sinjorino Berta jam kriis en la korto, kiam mi malfermis la fenestron, kaj la suno estis ankoraŭ malalta. Mi skribis nur unu frazon: hodiaŭ okazis nenio, kaj tio estis bona.

Antaŭ kelkaj tagoj mi serĉis ion en la kajero kaj legis denove la unuan paĝon. La inko tie jam estas pli pala ol sur la aliaj paĝoj. Mi legis pri la pluvo kaj pri la verdaj tomatoj, kaj mi estis preskaŭ ĉe la fino de la paĝo, kiam mi haltis. Ĉio estis en Esperanto. Ĉiu vorto, de la unua tago.

Mi neniam elektis tion. Mi ne sidiĝis kun la kajero antaŭ mi kaj decidis, en kiu lingvo mi skribos. Antaŭ du jaroj mi devus decidi, kaj tio estus la tuta laboro de la vespero. Mi rakontis tion al avinjo hieraŭ. Ŝi ne levis la okulojn de sia propra laboro. Ŝi diris nur, ke ŝi donis al mi paperon kaj ne lingvon, kaj ke la papero neniam demandis, kiujn vortojn ĝi atendas.