La tendaro

Ĉiun someron la klubo de nia urbeto faras tendaron ĉe la lago: tri tagoj, dudek tendoj, unu granda fajro kaj tro multe da kantoj. Ĉi-jare venis ankaŭ sinjorino Berta, kiu loĝas sub mi. Neniu invitis ŝin. Ŝi venis per la sama aŭtobuso kiel ni, kun malnova verda tendo, kiu estis eble pli maljuna ol ŝi, kaj kun sia violono.

«Bonan tagon, sinjorino Berta! Kia bela vetero por tendaro!» diris la prezidanto de la klubo. Berta rigardis la bluan ĉielon. «Malbona,» ŝi diris. Ĉiuj starigis siajn tendojn ĉe la akvo, de kie oni plej bone vidas la lagon. Berta portis sian tendon for de la lago, sur la monteton, sub grandan arbon. «De tie vi ne vidos la lagon,» mi diris al ŝi. «Ne,» diris Berta. «Sed mi vidos la nubojn.»

En la unua nokto venis pluvo. Matene la tendoj ĉe la lago staris en la akvo, kaj ŝuoj naĝis inter ili kiel malgrandaj boatoj. Ok familioj kolektis siajn aferojn kaj iris al la aŭtobuso. Berta venis el sia tendo, seka kaj ripozinta, kaj rigardis la grizan ĉielon. Mi neniam vidis ŝin tiel feliĉa. «Malbona tago!» ŝi diris. «Mi ja diris tion!» Ŝi faris teon sur malgranda fajro sub sia arbo kaj donis tason al ĉiu, kiu iris al la aŭtobuso. «Iru, iru,» ŝi diris al ili tre afable.

La duan tagon venis vento kun la pluvo. La prezidanto de la klubo volis kanti ĉe la fajro, por ke ni restu gajaj. La pluvo estingis la fajron post la unua kanto, kaj la kantojn post la dua. Vespere restis kvin tendoj. Tiam Berta sidis en la pordo de sia tendo kaj ludis violonon, por la konkurso de la venonta aŭgusto. Ŝi ludis laŭte, ŝi ludis longe, kaj ŝi ludis la saman verson dek kvin fojojn. Antaŭ la noktomezo restis du tendoj: ŝia kaj mia.

En la lasta tago la pluvo ne ĉesis eĉ por unu minuto. Mia tendo staris en la lago, aŭ la lago staris en mia tendo; mi ne plu sciis. Berta rigardis min tra la pluvo, longe. Poste ŝi diris: «Venu.» Ŝia malnova tendo estis malgranda, verda kaj tute seka. Ŝi kuiris supon kun fiŝo, kaj dum la pluvo frapis sur la tukon super ni, ŝi rakontis al mi pri la tendaroj, en kiuj ŝi dormis, kiam ŝi estis juna. Ŝi parolis dum tri horoj. Ŝi ridis. Unu fojon ŝi eĉ kantis.

«Ĉi tio estas la plej bona tendaro de mia vivo,» ŝi diris vespere. Mi loĝas super ŝi de dek jaroj. En tiuj dek jaroj mi neniam aŭdis ŝin diri «plej bona» pri io ajn.

La kvaran matenon mi vekiĝis pro birdoj. La suno brilis, la ĉielo estis blua, kaj la lago estis plata kaj hela kiel spegulo. Mi kuris el la tendo. «Sinjorino Berta! Rigardu! Bela tago!» Sed Berta jam staris ekster sia tendo kaj kolektis siajn aferojn. La tendo kuŝis sur la herbo, la violono estis sub ŝia brako.

«Kien vi iras?» mi demandis. «Nun la vetero estas bela!» «Ĝuste,» diris Berta. «Nun ĉiuj revenos.»