La vintra nokto

Estis vendredo, la plej malvarma vespero de la vintro. Mi sidis sur la sofo kun mia poŝtelefono kaj serĉis nenion gravan en la interreto. Tiam, subite, ĉio malaperis: la lumo, la muziko, la varma bruo de la domo. Ne nur nia apartamento, sed la tuta strato. Tra la vitro de la fenestro mi vidis nur mallumon kaj neĝon. Nenio eksplodis, nenio brulis. Simple mankis elektro.

Mia patrino ne serĉis la telefonon. Ŝi serĉis la keston kun la kandeloj. Ni havas ilin pro tradicio, ne pro plano: mia avo ĉiam diris, ke domo sen kandeloj ne estas domo. Post kvin minutoj brulis sep flamoj sur la tablo en la kuirejo, kaj la unuaj gutoj faris molan makulon sur la ligno. Neniu sonoris ĉe la pordo, ĉar ankaŭ tio bezonas elektron. Oni simple frapis.

Unue venis sinjorino Marta el la etaĝo sub ni, kun granda supo, ankoraŭ varma. Poste la maljuna sinjoro Adamo, kiu kverelas kun ĉiuj pri la ŝtuparo. Poste familio de la kvara etaĝo kun sia filino Nina. Tiun vesperon ni ne ŝlosis la pordon; ĝi restis malfermita. La kuirejo estis la plej varma ĉambro, ĉar ni kuiris tie ĝis la lasta momento, do ĉiuj sidiĝis tie. Ni havis naŭ homojn kaj kvin telerojn.

Nina timis la mallumon kaj komencis plori. Sinjorino Marta prenis ŝin sur la genuojn, karesis ŝian kapon kaj konsolis ŝin per malnova fabelo, kiun ŝia propra patrino iam rakontis al ŝi. Post dek minutoj Nina ne plu timis; ŝi nur enuis, kaj tio estis bona signo. Poste sinjoro Adamo sugestis, ke ni kantu. Kiam Marta kantis kun li, tio vere estis harmonio, kaj eĉ la infanoj ne ridis.

La konversacio daŭris tri horojn. Ni babilis pri la najbaroj, pri la urbo, pri la prezoj. Neniu rigardis sian poŝtelefonon: ankaŭ la reto mankis, kaj tio estis la plej bona parto de la vespero. La supo de Marta sufiĉis por ĉiuj, kaj estis abunda. Iu movis la meblojn por fari lokon, kaj ni sidis proksime, ĉar tiel estis pli varme. Sinjoro Adamo faris nur unu komenton pri la ŝtuparo. Post mallonga paŭzo li mem ridis kaj parolis pri io alia.

La elektro revenis post tri horoj. Subite ĉio brilis kaj la muziko de iu apartamento revenis kun ĝi. Neniu ekstaris. Neniu volis foriri. Nina petis, ke ni lasu la kandelojn, kaj mia patrino ŝaltis nenion; ni ignoris la elektron ĝis malfrue. Marta konkludis, ke ni devas kolekti la homojn ĉiun monaton, kaj Adamo tuj aprobis. Estus domaĝo atendi alian mallumon. Ĉar tio estas komunumo: naŭ homoj, kvin teleroj, kaj neniu, kiu volas iri hejmen.