La vintra nokto

Estis vendredo, la plej malvarma vespero de la vintro. Mia filino Nina kaj mi sidis ĉe la tablo kaj manĝis. Subite ĉio malaperis: la lumo, la muziko de la radio, la varma bruo de la domo. Mi iris al la fenestro. Ekstere falis neĝo, kaj en ĉiuj aliaj domoj de la strato brulis lumo. Nur nia domo estis en mallumo.

«Paĉjo, kial ne estas lumo?» «Ĉar mankas elektro.» «Kial?» «Ĉar en vintro io ajn povas okazi. Neĝo, vento, kio ajn.» «Kial?» Mi ne sciis. Mi trovis la keston kun la kandeloj, kaj post kvin minutoj tri kandeloj brulis sur la tablo. Sed ju pli da kandeloj brulis, des pli da demandoj Nina havis.

Neniu sonoris ĉe la pordo, ĉar ankaŭ tio bezonas elektron. Oni frapis. Unue venis sinjorino Marta el la etaĝo sub ni, kun supo por ni ĉiuj, ankoraŭ varma. Poste venis sinjoro Adamo el la etaĝo super ni. Sinjoro Adamo kverelas kun ĉiuj pri la ŝtuparo: ĝi estas tro malnova, tro malhela, tro malvarma. Ĉiu el ili havis sian propran teorion pri la mallumo.

«Ĉi tiu domo estas tro malnova,» diris sinjoro Adamo. «Mi mem diris tion cent fojojn. Rigardu nur la ŝtuparon!» «Kial la domo estas malnova?» demandis Nina. «Ĉar oni konstruis ĝin antaŭ cent jaroj.» «Kial?» «Ĉar tiam oni bezonis domojn.» «Kial?» Sinjoro Adamo malfermis la buŝon kaj fermis ĝin denove. Por la unua fojo en sia vivo li havis nenion por diri. Eĉ ne pri la ŝtuparo.

«Estas la vento,» diris sinjorino Marta. «Ĝi certe faris ion ie.» «Kial?» «Ĉar la vento estas forta.» «Kial?» «Ĉar estas vintro.» «Kial?» Marta donis al ŝi teleron da supo. Ankaŭ tio estas respondo, kaj ĝi funkciis dum kvin minutoj.

Mi provis telefoni al iu ajn, kiu povus helpi, sed la reto ne funkciis. Do sinjoro Adamo prenis kandelon kaj iris malsupren, al la granda kesto sur la muro apud la ĉefa pordo. Li revenis post dek minutoj, kun neĝo sur la ŝuoj. «Tie ĉio estas en ordo,» li diris. «Do la problemo estas ekster la domo. Mi mem rigardis.» Nina aŭskultis tre bone kaj diris nenion. Mi devus rimarki tion. Nina neniam diras nenion.

Ni sidis tri horojn ĉe la kandeloj. Ni manĝis la supon de Marta, kaj sinjoro Adamo kantis malnovajn kantojn, ĉiujn pri vintro. Tiam Nina iris tra la pordo, sur la ŝtuparon. Post unu minuto ĉio revenis samtempe: la lumo, la radio, la varma bruo. Ni ĉiuj saltis de la seĝoj. «Kial?» demandis Marta. «Kial?» demandis sinjoro Adamo. «Kial?» demandis mi. Por la unua fojo tiun vesperon, ne Nina demandis kial.

Nina revenis. «Ĉar mi premis la ruĝan aferon,» ŝi diris. «Kiun ruĝan aferon?» «En la malgranda kesto sur la ŝtuparo. Mi premis ĝin ankaŭ antaŭe. Antaŭ la mallumo.» Sinjoro Adamo rigardis la ŝtuparon kiel malamikon. Sinjorino Marta rigardis la supon. Mi rigardis mian filinon. «Sed Nina, kial?»

Nina levis la ŝultrojn kaj rigardis min. «Kial ne?»