La vojaĝo

Mi vojaĝis sola, kaj la vojaĝo daŭris multajn horojn. Mi sidis apud la fenestro kaj rigardis la mondon pasi malrapide: arboj, montoj kaj malgrandaj vilaĝoj en la frua lumo. Mi havis libron en la mano, sed mi ne malfermis ĝin.

Ĉe unu halto eniris maljuna viro kaj sidis kontraŭ mi. Li havis nenion en la manoj, nek libron nek leteron, kaj tio ŝajnis al mi stranga.

Dum longa tempo ni diris nenion. Poste li demandis per tre mallaŭta voĉo, kien mi veturas. Li parolis tiel mallaŭte, ke mi apenaŭ aŭdis lin. Mi respondis, kaj tiam li komencis rakonti sian propran historion.

Antaŭ dek kvin jaroj li koleris kontraŭ sia filino. Pri kio, li ne diris. Li diris malbonajn vortojn, li lasis ŝin stari antaŭ la pordo, kaj poste li neniam skribis.

"Unue mi ne skribis, ĉar mi estis kolera," li diris. "Poste, ĉar tro da tempo pasis. Oni pensas, ke la sorto decidas tiajn aferojn. Sed ne. Mi mem decidis, ĉiun matenon, dum dek kvin jaroj."

"Kaj kio do ŝanĝiĝis?" mi demandis. Li rigardis tra la fenestro dum kelkaj minutoj antaŭ ol respondi. "Nenio ŝanĝiĝis," li diris fine. "Mi nur fariĝis maljuna. Kiam oni estas maljuna, oni vidas la direkton, en kiu oni iras. Tio estas ĉio."

Li eliris ĉe malgranda vilaĝo. Mi rigardis lin tra la fenestro. Virino atendis. Ŝi ne iris al li, kaj li ne iris al ŝi. Dum longa momento ili nur staris, unu antaŭ la alia.

Tiam ŝi metis la manojn sur la vizaĝon kaj komencis plori. La maljuna viro lasis fali sian kapon, kaj mi ne plu povis vidi lian vizaĝon.

Ni veturis plu. Mi neniam sciis, kio okazis poste. Sed dum la tuta nokto mi pripensis mian propran familion, kaj matene, antaŭ ol la suno leviĝis, mi skribis leteron.