La vulpo

Mia instruisto, sinjoro Ludoviko, kaj mi decidis dormi ekster la urbo dum du noktoj. Li portis la tendon kaj sian verdan stelon; mi portis ĉion alian: panon, salon, kvar ovojn, kaj pecon da butero en eta skatolo. Mia avinjo donis al ni la buteron kaj diris nur unu aferon: «Metu ĝin en la sakon, kiam vi dormas.» Ni ridis kaj promesis nenion. La vojeto al la arbaro estas mallonga, sed ĝi iras apud la rivero, kaj ni marŝis malrapide. Ludoviko parolis la tutan vojon. «Venontan jaron, la tuta mondo!» li diris. «Kaj eble ankaŭ la arbaro.»

Ni elektis sekan kampon ĉe la rando de la arbaro, inter kelkaj ŝtonoj kaj unu maljuna arbo, kaj tie ni metis la tendon. Mi kolektis lignon kaj faris fajron; Ludoviko portis akvon el la rivero kaj salutis ĉion, kion li vidis. El la marĉo malantaŭ ni anaso rigardis nin longan momenton. «Bonan vesperon, kara anaso!» diris Ludoviko. «Ĉu vi parolas Esperanton? Ankoraŭ ne? Venontan jaron!» La anaso turnis sin kaj foriris tra la herbo, kvazaŭ ĝi jam aŭdus ĉion tion antaŭe.

En la arbaro ni trovis fungojn sub la arboj, kie la tero estis mola kaj malhela. Ludoviko konas ilin; li diris, ke tiuj estas bonaj, kaj ke la aliaj, kiuj kreskas pli proksime al la akvo, estas malbonaj. Ni kuiris ilin super la fajro kun preskaŭ la tuta butero. La odoro iris tra la tuta kampo. Papilio sidiĝis sur la manon de Ludoviko. «Ankaŭ vi, eta amiko!» li diris, kaj li klarigis al ĝi la unuan regulon. La papilio foriris antaŭ la dua. La buteron, kiu restis, ni lasis sur telero apud la tendo, ĉar la nokto estis malvarma, kaj la vortojn de mia avinjo ni jam forgesis.

Kiam la suno malaperis, Ludoviko sidiĝis sur ŝtonon apud la fajro, turnis sin al la malhela arbaro kaj komencis paroli. Li parolis pri la dek ses reguloj, unu post la alia. Li parolis pri la kongresoj kaj pri la verda stelo. Li parolis pri ĉiuj landoj, kie oni jam parolas la lingvon, kaj pri ĉiuj landoj, kie oni parolos ĝin venontan jaron. Mi iris en la tendon kaj dormis. Kiam mi vekiĝis unu fojon, li ankoraŭ parolis. Li ĉesis nur je noktomezo, venis en la tendon kaj tuj dormis kiel ŝtono.

En la mezo de la nokto mi vekiĝis denove. Io moviĝis ekster la tendo, ne la vento, sed io kun piedoj. Mi aŭdis mallaŭtan bruon sur la telero, poste paŝojn sur la herbo, poste nenion. Ludoviko dormis. Mi malfermis la tendon per unu mano, kaj en la lumo de la luno mi vidis nur voston, longan kaj ruĝan, kiu malaperis inter la arboj. La fajro jam estis malvarma. La butero foriris kun la vosto.

Matene Ludoviko rigardis la teleron, sur kiu restis nenio, kaj ridis tiel laŭte, ke oni sendube aŭdis lin en la tuta arbaro. «Vi dormis apud la butero,» li diris. «Kion vi faris la tutan nokton?» «Mi aŭskultis vin,» mi diris. «Ĝis noktomezo.» Li ne aŭdis. La anaso revenis al la sama loko en la marĉo, kaj Ludoviko jam salutis ĝin. «Bonan matenon, kara anaso!» La anaso foriris denove. «Neniu en ĉi tiu arbaro aŭskultas min,» li diris, tre malĝoja.

Ni manĝis la panon sen butero. Poste Ludoviko iris al la rivero kun la telero, kaj mi serĉis spurojn ĉirkaŭ la tendo. Mi trovis ilin en la mola tero. La spuroj estis malgrandaj, rektaj kaj tute trankvilaj. Ili venis el la arbaro, sed ne al la telero. Ili venis al la rando de la lumo, rekte antaŭ la ŝtono, sur kiu Ludoviko sidis hieraŭ vespere. Tie, en la herbo, estis premita rondo, kie besto longe sidis. Nur poste la spuroj iris al la telero, kaj de la telero, malrapide, en la arbaron.

Iu ja aŭskultis Ludovikon, de la unua regulo ĝis la lasta, kaj atendis la finon kiel bona lernanto. Mi ne montris la spurojn al Ludoviko. Li tuj volus resti du noktojn plu por doni al ĝi la duan lecionon, kaj ni ne plu havas buteron.