La unua tago

La unua tago en nova laboro estas aŭ tro longa aŭ tro mallonga, kaj por Nikolao ĝi estis ambaŭ. Li leviĝis kiam la suno ankoraŭ ne estis alta, kaj iris tra la malplenaj stratoj kun la sento, ke ĉiu homo en la urbo scias, kien li iras.

La gazeto, kiu donis al li la laboron, havis siajn ĉambrojn en malnova domo ĉe la fino de longa strato. Nikolao trovis la domon, sed li ne trovis la ĝustan pordon, kaj dum longa tempo li staris ekstere kaj rigardis la murojn, kvazaŭ ili respondus al li.

Kiam li fine eniris, virino en blanka vesto diris al li sian nomon, kaj Nikolao tuj forgesis ĝin. Baldaŭ poste li nomis ŝin per tute alia nomo, kaj ŝi rigardis lin longe, sen rideti.

Oni montris al li tablon apud la fenestro. Li sidiĝis, metis siajn librojn sur ĝin kaj laboris dum tuta horo, antaŭ ol iu diris al li, tre trankvile, ke tiu tablo ne estas la lia.

Li levis ĉion denove kaj portis ĝin tra la ĉambro. Tiam io kaptis lian piedon, kaj la gazetoj falis el liaj brakoj kaj kuŝis blankaj sur la tero, tra la tuta ĉambro.

La ĉambro fariĝis silenta. Nikolao staris inter siaj gazetoj kaj deziris nur unu aferon en la tuta mondo: malaperi tra la muro kaj neniam reveni.

Tiam maljuna viro leviĝis de sia tablo ĉe la fino de la ĉambro. Li estis la homo, kiu decidas ĉion en la gazeto, kaj Nikolao atendis malbonajn vortojn.

Sed la maljuna viro ne kriis. Li komencis preni la gazetojn unu post la alia, kaj dum li faris tion, li parolis, kvazaŭ pri tute alia afero.

"En mia unua tago ĉi tie," li diris, "mi sendis leteron al la malĝusta lando kaj perdis tri tagojn de laboro por ĉiuj en la ĉambro. Neniu memoras tion krom mi. Tio estis antaŭ kvardek jaroj."

Nikolao rigardis lin kaj ne sciis, kion respondi. La virino en la blanka vesto alportis la lastajn gazetojn, metis ilin sur la tablon kaj diris sian nomon denove, malrapide, kvazaŭ ŝi havus la tutan tempon de la mondo.

Vespere, kiam li iris hejmen tra la samaj stratoj, Nikolao rimarkis, ke li ridetas. La tago estis malbona en ĉiu sia parto, kaj tamen li volis reveni la sekvan matenon. Eble ĝuste tio estas bona laboro.