Vintro en la urbo

En nia urbo la malvarmaj semajnoj venas frue kaj restas longe. La mallumo falas jam je la kvara horo, la vento iras tra la stratoj, kaj amaso da homoj marŝas rapide hejmen, kun la kapo malsupren.

Antaŭ la preĝejo sidas maljunulo sur malnova seĝo. Li sidas tie ĉiun matenon, ankaŭ en la plej malvarmaj tagoj. Li petas nenion. Li nur sidas.

Dum multaj jaroj mi pasis apud li kaj diris nenion. Li estis fremdulo por ni ĉiuj, kvankam li sidis tie ĉiun tagon. Mi supozis, ke iu alia zorgas pri li. Tion oni ĉiam supozas.

Sed en unu vespero mi vidis knabinon halti antaŭ li. Ŝi estis ankoraŭ infano. Ŝi metis sian propran varman veston sur liajn manojn kaj tuj forkuris, kvazaŭ ŝi farus ion malbonan.

La maljunulo rigardis siajn manojn dum longa tempo. Poste li rigardis en la mallumon, en kiu la knabino malaperis, kaj mi vidis, ke liaj okuloj estas plenaj de larmoj.

La sekvan matenon mi aĉetis ion varman por manĝi kaj metis ĝin en liajn manojn. Li ne dankis min per vortoj. Li nur premis mian manon, kaj lia mano tremis pro la malvarmo.

Post tiu tago la afero fariĝis ordinara. La virino el la domo apud la preĝejo alportis al li ion varman por trinki. Iu lasis sur la seĝo pli varman veston. Neniu parolis pri tio. Nia urbo ne estas afabla urbo, sed tiuj matenoj estis afablaj.

En la plej malvarma semajno mi mem fariĝis malsana kaj restis en la lito dum kvin tagoj. Kiam mi fine eliris, mi estis malforta, kaj la vento ŝajnis pli peza ol antaŭe.

La maljunulo vidis min de trans la strato. Li levis la manon kaj vokis min al si. Mi sidiĝis apud li sur la malvarma seĝo, kaj li donis al mi la varman veston de la knabino.

"Mi ne bezonas ĝin hodiaŭ," li diris. "Bonvolu preni ĝin. Morgaŭ vi redonos ĝin al mi."

Mi redonis ĝin la sekvan tagon, kaj li prenis ĝin volonte, sen vortoj, kvazaŭ tio estus la plej ordinara afero en la mondo. Neniu el ni nomis tion donaco.

Ĉie oni diras, ke nur grandaj aferoj ŝanĝas la mondon. Sed mi vidis varman veston, malgrandan manĝon kaj manon premitan en alia mano, kaj tio sufiĉis por la tutaj malvarmaj monatoj. La urbo restis malvarma. La homoj ne.