Story Estis lundo , malvarma vespero en la mezo de aŭtuno . Mi revenis de la laboro , haltis antaŭ mia pordo kaj metis la manon en la poŝon . Nenio . Mi serĉis en la alia poŝo , poste en la poŝo de mia ĉemizo , finfine en mia sako . Mi trovis bileton de la buso , malnovan mesaĝon de mia panjo sur papero kaj unu brunan folion , sed ne mian ŝlosilon . La pordo restis fermita , kaj mi staris ekster mia propra domo kiel gasto .
Tiam mia najbar in o Marta malfermis sian pordon . Ŝi estas maljuna sinjorino , kiu memoras ĉion kaj timas nenion . " Ĉu vi perdis ion ? " ŝi demandis . " Mian ŝlosilon , " mi diris . " Mi ne scias , kie ĝi estas . " Marta rigardis min trankvile . " Tio ne estas urĝa problemo , " ŝi diris . " Tio estas vespera promeno . Ni reiru tra via tago , loko post loko . Ie la ŝlosilo sidas kaj atendas vin . "
Mi rakontis pri mia tago . Matene mi trinkis mian kafon antaŭ la domo , ĉar la aŭtuna suno estis bela . Poste mi veturis per la buso al la laboro . Posttagmeze mi promenis tra la parko , sidis iom sub la arboj kaj rigardis la brunajn foliojn . Vespere mi estis malsata kaj manĝis en la malgranda restoracio apud la stacidomo : mi mendis supon kaj glason da biero . Kaj poste mi revenis hejmen sen ŝlosilo .
Ni komencis per la restoracio . La juna viro , kiu laboras tie , memoris min kaj mian supon , sed ŝlosilon li ne vidis . Li serĉis sub mia tablo kaj sub la seĝo , kaj li eĉ malfermis kelkajn botelojn - ne por la ŝlosilo , mi kredas . En la parko jam estis mallumo . Ni serĉis proksimume duonan horon sub la arboj kaj trovis nenion krom folioj . Pri la buso ni povis fari nenion : ĝi veturas nun ie tra la urbo , kaj se mia ŝlosilo sidas en ĝi , ĝi nun vidas pli de la mondo ol mi .
Ni revenis sen vortoj kaj sen espero . Mia horloĝo montris , ke ni serĉis pli ol du horojn , kaj mi jam pensis pri hotelo . Sed apud mia pordo staras malgranda tablo , kaj sur la tablo staris mia taso de la matenmanĝo . Kaj en la taso , trankvila kiel fiŝo en akvo , kuŝis mia perdita ŝlosilo . Matene mi metis ĝin tien por unu momento , ĉar miaj manoj estis plenaj de teo kaj pano ; poste la buso venis , kaj mi kuris . Mia pordo ne bezonas ŝlosilon por fermi sin - nur por malfermi sin .
Marta longe ridis . Poste ŝi diris , ke la afero estas tute evidenta : oni serĉas malproksime tion , kio atendas apud la pordo . Ni trinkis teon ĉe ŝi kaj longe parolis pri la vespero . De tiu lundo la ŝlosilo loĝas en la taso , kaj la taso staras en la domo , apud la pordo . Marta diras , ke tio estas la plej normala loko en la mondo por ŝlosilo , ĉar nun mi ĉiam scias , kie ĝi estas . Mi trinkas mian kafon el alia taso . Kaj tio havas sencon : unu taso por la kafo , unu taso por la ŝlosilo , kaj unu bona najbar in o por la vesperoj , kiam nenio havas sencon .
