Story Sofia instruas matematikon en la lernejo . Tage ŝi parolas pri numeroj , sed vespere ŝi kantas en kurso ĉe la klubo apud la biblioteko . La instruisto fojfoje diras , ke ŝia voĉo estas bela , kiam ŝi ne timas . La biblioteko decidis organizi malgrandan koncerton en la salono de la unua etaĝo . Sur la listo de la programo staris ses nomoj ; unu estis ŝia . Sofia legis sian nomon en la ĵurnalo kun stranga emocio kaj volis iel prokrasti la tutan aferon . Sed oni ne povas prokrasti tion , kio jam staras en ĵurnalo .
La patrino de Sofia aĉetis tri biletojn en la dua vico : por si , por la frato kaj por la fratino . Sed kiam la familio venis , sur unu seĝo jam sidis maljuna sinjoro kun okulvitroj kaj malnova bruna mantelo . Lia bileto montris la saman seĝon , kaj neniu komprenis , kie sidas la eraro . La sinjoro tuj pardonpetis kaj volis foriri , sed la salono estis plena . " Restu , " diris la patrino . " Vi estas bonvena ĉe ni . Seĝo estas nur seĝo . " Tiel la frato staris apud la pordo , kaj la fremdulo restis en la vico de la familio .
Sofia atendis malantaŭ la pordo kaj aŭdis ĉion . Ŝia koro batis rapide , kaj ŝiaj manoj tremis . Kiam venis ŝia momento , la salono estis silenta kiel muso . Ŝi komencis malnovan kanton pri la maro . La komenco estis bela . Sed en la mezo ŝi kantis unu falsan noton - unu solan , sed grandan kiel domo . Dum kelkaj sekundoj ŝi staris sen voĉo kaj ne povis spiri . Ŝi estis tiel embarasita , ke ŝi volis eliri kaj neniam reveni .
Tiam , en la dua vico , la maljuna sinjoro komencis ridi - ne pri ŝi , sed kiel oni ridas kun malnova amiko . " Daŭrigu ! " li diris per trankvila voĉo . " La plej belaj kantoj havas malgrandan truon en la mezo . " La homoj ridis , kaj ankaŭ Sofia . Ŝi finis la kanton , poste kantis duan , pli modernan , kaj entute forgesis timi . Kiam ŝi finis , la homoj longe batis la manojn , kaj la maljuna sinjoro batis plej laŭte .
Post la koncerto la biblioteko donis teon kaj kukon . La maljuna sinjoro venis al Sofia kaj denove pardonpetis . " Mi devas diri ion , " li diris . " Hodiaŭ estas mia naskiĝtago . Mi loĝas sola , kaj mi legis pri la koncerto en la ĵurnalo . Miaj okuloj ne plu distingas malgrandajn vortojn , sed muzikon mi ankoraŭ aŭdas . Via falsa noto estis mia plej kara momento de la vespero : post ĝi vi kantis kiel homo , ne kiel programo . "
La patrino invitis lin al la tablo , kaj ili dividis la kukon . Li diris sian nomon : Karlo . La frato deklaris , ke Karlo estas la heroo de la vespero : trovi seĝon en plena salono sen ĝusta bileto estas pli granda miraklo ol bela kanto . Nun Karlo sidas ĉe ĉiu koncerto de la klubo , ĉiam en la dua vico . La instruisto rekomendis kanti denove en la vintro ; Sofia tuj diris jes . Fojfoje ŝi ankoraŭ kantas falsan noton . " Mi vetas , " diras Karlo tiam , " ke la homoj venas ne por la notoj , sed por la emocio . " Kaj neniu en la salono diras , ke li eraras .
