Story En nia urbeto oni faras konkurson de muziko ĉiun aŭguston , en la salono apud la placo , ĉiam la lastan sabaton de la monato . Sur granda tabulo ĉe la pordo staras la nomoj de ĉiuj , kiuj volas ludi . Ĉi tiun jaron mi skribis mian propran nomon tie , kaj post ĝi la vorton " violono " . Poste mi staris antaŭ la tabulo dek minutojn kaj ne kredis , ke tiu mano estis mia . Neniu petis min . Neniu eĉ sciis .
Mi apenaŭ dormis dum la tuta semajno antaŭe . Mi ludis en mia ĉambro kun fermita fenestro , ĉar mi ne volis , ke la najbaroj aŭdu . Sinjorino Berta tamen aŭdis ĉion ; ŝi loĝas sub ni . " Vi ripetas la saman verson dek kvin fojojn , " ŝi diris al mi sur la ŝtuparo . " Tio ne estas muziko . Tio estas homo , kiu timas . " Mi respondis nenion , ĉar ŝi estis prava kaj ĉar mi estis tro nervoza por kvereli .
La sabaton vespere la salono estis plena . En la mallonga koridoro malantaŭ ĝi atendis ok muzikistoj sur ses seĝoj . Knabino el mia lernejo tenis gitaron kaj flustris al mi , ke ŝia gorĝo estas tute seka . Mi flustris al ŝi , ke miaj fingroj estas malvarmaj . Ni ambaŭ diris la veron . Maljuna viro kun horloĝo en la mano petis , ke ni ne flustru , ĉar oni aŭdas ĉion tra la muro . Do ni sidis silentaj kaj aŭskultis la muzikon el la alia flanko .
Kiam oni vokis mian nomon , la koridoro subite fariĝis tre longa . Mi eniris , salutis , kaj levis la violonon . En la unua vico sidis sinjorino Berta kun sia korbo sur la genuoj , kvazaŭ ŝi venis por vendi florojn kaj restis nur pro la muziko . Mi ludis malnovan kanzonon , kiun mia avinjo kantas hejme , kiam ŝi kuiras . La unua verso estis malbona : miaj manoj tremis kaj la sono estis tro malforta . Sed en la dua verso mi forgesis la homojn kaj aŭdis nur la kanzonon .
Mi ne venkis . La unuan lokon prenis maljuna sinjoro , kiu ludis gitaron kaj kantis pri fiŝoj . Neniu gajnas monon en tiu konkurso ; oni gajnas nur sian nomon sur la tabulo ĝis la venonta aŭgusto . Sed kiam mi finis , ĉiuj aplaŭdis , kaj sinjorino Berta aplaŭdis plej longe kaj plej laŭte , kiel virino , kiu neniam en sia vivo tuŝis violonon . La knabino kun la gitaro poste diris al mi , ke ŝi aŭdis nur mian duan verson , ĉar dum la unua ŝi ankoraŭ pensis pri sia propra gorĝo .
La konkurso finiĝis proksime al noktomezo . Oni estingis la lampojn en la salono unu post la alia , kaj ni iris hejmen tra la silenta placo . Sinjorino Berta marŝis kun ni ĝis nia pordo kaj diris nur unu aferon : " La sekvan jaron ludu la duan verson unue . " Mi ankoraŭ ne scias , ĉu ŝi konsilis aŭ ordonis . Sed mi jam skribis la lastan sabaton de la venonta aŭgusto en mian libron , kaj tio verŝajne estas la respondo .
