Story Iun sabaton mi regalis miajn amikojn en mia propra ĉambro , kaj tio neniam antaŭe okazis . Mi havas nur du seĝojn . Do mi iris malsupren al sinjorino Berta , kiu loĝas sub ni , kaj petis kvar . Ŝi donis ilin tuj kaj diris , ke ŝi mem venos kun ili .
La tablo estis tro malgranda por sep homoj , sed neniu diris tion . Mi kuiris supon kaj metis sur la tablon panon , fromaĝon kaj varmajn terpomojn ; nenion malfacilan . Apud la fenestro staris du boteloj da suko , ĉar unu el la amikoj ne trinkas vinon . Mia avinjo alportis skatolon da biskvitoj kaj rifuzis sidiĝi , ĝis ĉiuj aliaj sidis . Ŝi provis la supon kaj diris nenion pri la salo , kio de ŝi signifas multe .
Ni manĝis kun la apetito de homoj , kiuj marŝis tra malvarma vespero . La ĉambro fariĝis varma tro rapide ; iu malfermis la fenestron , kaj poste iu alia fermis ĝin denove . La biskvitoj de mia avinjo malaperis antaŭ la supo , kaj neniu diris , kiu manĝis ilin .
Sinjorino Berta kverelis kun mia amiko pri iu ĉampiono , kies nomon mi jam forgesis , kaj ambaŭ estis tute certaj . Poste mia avinjo kantis la kanton , kiun ŝia patrino kantis al ŝi , kaj iu diris , ke la kantisto en la radio faras ĝin tro malrapida . Neniu klarigis ion al iu ajn . Glaso falis de la tablo , kaj ni ridis pri tio pli longe ol ĝi meritis .
Ili foriris ĉirkaŭ noktomezo . Mi lavis la telerojn en silento , kaj tiam venis la afero , pri kiu mi volas skribi ĉi tie . Mi ne povis diri , en kiu lingvo la vespero okazis . Ne ĉar estis pluraj lingvoj ĉe la tablo , sed ĉar mi eĉ ne unu fojon aŭdis ĝin kiel lingvon , de la momento , kiam la unua gasto venis , ĝis la momento , kiam la lasta foriris .
Antaŭ du jaroj mi preparis frazojn en la kapo antaŭ tia vespero kaj portis ilin kun mi , kiel oni metas vortojn en sakon antaŭ vojaĝo , ĉar oni ne scias , kiujn oni bezonos . Hieraŭ mi portis nenion . Mi simple malfermis la pordon .
Nun mi pensas , ke lingvo estas kiel tablo . La mia estas malnova kaj tro malgranda , kaj la ligno estas malhela , sed la tutan vesperon ĝi portis ĉion : la biskvitojn , la du voĉojn , kiuj kverelis pri la ĉampiono , la kanton de mia avinjo , ŝian manon sur la brako de sinjorino Berta . Kaj neniu rigardis la tablon . Ĝuste tial ĝi estas tablo .
Matene mi portis la seĝojn malsupren . Berta demandis , kiam estos la venonta vespero . Mi ne sciis , kion respondi . Estas ankoraŭ multe , kion mi ne povas diri : duono de tio , kio kuŝis sur mia propra tablo , havas nomon , kiun mi ne konas , kaj kiam avinjo rakontis pri sia patrino , mi perdis la mezon de tio , kion ŝi diris . Du mil vortoj sufiĉis por unu vespero , dum kiu mi ne rimarkis ilin . Tion vortoj devas fari . Kaj estos aliaj vesperoj .
