Story Hodiaŭ estas mia datreveno . Mi vekiĝis frue . La suno jam staris super la tegmentoj , kaj mi aŭdis avinjon sur la ŝtuparo antaŭ ol ŝi frapis . Ŝi portis ion en bruna papero , kion ŝi ne volis doni al mi ĉe la pordo . " Malfermu ĝin ekstere , " ŝi diris . En la papero kuŝis kajto : ruĝa , el ligno kaj tuko , kun longa vosto .
Post la matenmanĝo mia amiko venis , kaj ni portis la kajton al la golfo . La vento tie neniam ĉesas . Ni staris sur la herbo super la akvo , kaj dum longa momento nenio okazis : la kajto kuŝis sur la tero kiel birdo , kiu ne volas flugi .
Poste la vento prenis ĝin . Ĝi leviĝis super niajn kapojn , super la arbojn , ĝis ĝi estis nur ruĝa punkto en la blua ĉielo . La ŝnuro tiris miajn manojn tiel forte , ke mi devis teni ĝin per ambaŭ . Mia amiko ridis kaj kriis , ke mi ne lasu ĝin .
Ni rigardis al la horizonto . Malproksime sur la maro staris kelkaj malhelaj punktoj . " Ŝipoj de piratoj , " diris mia amiko , kvankam ni ambaŭ sciis , ke ili estas la boatoj , kiuj revenas kun fiŝoj ĉiun matenon . Sed la vento estis forta , la kajto tiris , kaj ni lasis la piratojn resti .
Mi estis scivolema pri tio , kien ĝi povus iri , kaj mi lasis la ŝnuron kuri tra miaj fingroj , ĝis restis nenio en la mano . La kajto fariĝis tiel malgranda , ke mi ne plu sciis , ĉu mi vidas ĝin aŭ nur memoras , kie ĝi estis .
Vespere ni sidis en la ĝardeno . Mia patrino metis kukon sur la tablon kun kandeloj , kiujn la vento tuj volis estingi . Sinjorino Berta venis de malsupre kun floroj kaj sidiĝis apud avinjo . Sub la kverko pendis lanterno , kaj la lumo faris flavan rondon sur la herbo .
Kiam la kuko malaperis , avinjo iris al la ŝranko kaj revenis kun io en la mano . Ĝi estis pokalo , malnova kaj griza , kun nomo , kiun oni ne plu povis legi . " Mi gajnis ĝin antaŭ ol vi naskiĝis , " ŝi diris kaj metis ĝin apud la kandelojn .
Ĉiuj komencis paroli samtempe . Mia patro diris , ke ŝi gajnis ĝin en konkurso en la urbo . Mia patrino diris , ke ŝi neniam aŭdis pri tio . Sinjorino Berta , aliflanke , estis certa , ke la pokalo venis el butiko . Avinjo lasis ilin kvereli .
" La pokalo estas vera , " ŝi fine diris . " Mi tenas ĝin per mia propra mano . " Kaj ŝi rigardis min super la lanterno , tute kiel ŝi rigardis min super la lampo , kiam ŝi rakontis pri la kavaliro .
En la nokto la kajto kuŝis sur la tablo apud la pokalo . Mi pensis pri la ŝnuro . La tutan tagon mi sentis la venton per fadeno , kiun mi ne povis vidi , kaj mi kredis ĝin , ĉar mi tenis ĝin . Eble tio sufiĉis . Mi estas unu jaron pli maljuna , kaj venontan jaron mi denove petos la historion pri la pokalo . Ŝi rakontos ĝin per aliaj vortoj . Mi ne korektos ŝin .
