Story Post la merkato kaj post la cirko venis ankoraŭ unu ideo . Avinjo diris ĉe la matenmanĝo , ke la tago estas tro bela por la urbo kaj ke ni faros piknikon ĉe la rivero . Sinjorino Berta jam staris sur la ŝtuparo kun sia korbo . Ŝi diris , ke ŝi pensis pri tio antaŭ unu semajno . Neniu demandis , kial ŝi ne diris tion tiam .
La loko kuŝas dudek minutojn ekster la urbo , sub la pinoj , kie la akvo turnas sin ĉirkaŭ granda ŝtono . Avinjo volis la ombron . Sinjorino Berta volis la sunon , ĉar sub pinoj la ombro restas malvarma eĉ en julio , kaj tion ŝi scias de sia patrino . Ni metis la tukon inter la du , kaj ambaŭ poste diris , ke ili estis pravaj .
La tuko havas ruĝajn kaj blankajn kvadratojn kaj estas pli maljuna ol mi . Avinjo portis kruĉon kun io malvarma kaj tenis ĝin en la rivero per ŝnuro ĉirkaŭ la kolo . En la korbo estis pano , fromaĝo , ok persikoj kaj sako el papero kun bombonoj . La bombonoj estis por poste . Sinjorino Berta demandis tuj , kiom longe daŭras " poste " .
Knabo el la vilaĝo trans la ponto sidis sur la bordo kun sia hundo kaj rigardis nin dek minutojn sen unu vorto . Poste li diris tri : " Ĝis la angulo ? " Ni vetkuris ĝis la angulo , kie la akvo turnas sin , kaj reen laŭ la herbo . Li estas pli rapida ol mi sur la herbo . Mi estas pli rapida en la sablo , kaj la lastaj dudek paŝoj estas sablo . Tion li ne sciis .
La bordo tie estas malalta , do oni povas plonĝi de la herbo mem . Ni plonĝis dudek fojojn . La akvo ŝprucis sur la tukon , sur la panon kaj sur sinjorinon Berta , kiu sidis plej proksime al la akvo , ĉar de tie ŝi vidas ĉion . Ŝi ne movis sin . Ŝi diris , ke ni faru tion denove pli malproksime , kaj ni faris tion denove same proksime .
Poste ŝi parolis pri la rivero . En ŝia tempo , ŝi diris , la akvo estis multe pli malvarma . La infanoj naĝis en ĝi en majo , kaj neniu mortis , kaj neniu kriis . Avinjo demandis , ĉu la rivero do fariĝis alia rivero . Sinjorino Berta rigardis ŝin longe kaj respondis , ke la rivero estas la sama , sed la infanoj ne .
Ni ne atendis tion . Ŝi metis siajn ŝuojn unu apud la alia , kiel homo , kiu revenos por ili , marŝis ĝis la rando de la herbo kaj plonĝis . Tio ne estis bela . La akvo iris ĉien , la kruĉo falis , kaj la hundo bojis al la loko , kie ŝi malaperis . Ŝi aperis dek metrojn malsupre , tenis la kapon super la akvo kaj kriis , ke ĝi estas tro varma .
Avinjo diris nenion . Ŝi nur tenis la persikojn , kiuj komencis ruliĝi al la akvo , kaj metis ilin en la korbon unu post la alia . Kiam Berta revenis sur la tukon , la persikoj kuŝis en ordo kaj apud ili atendis seka mantelo . La lumo inter la pinoj estis flava kiel oro , niaj vestoj ankoraŭ ne estis sekaj , kaj sinjorino Berta parolis pri riveroj la tutan vojon hejmen . Avinjo donis al ni la bombonojn ĉe la unua strato , ĉar " poste " finfine venis .
