Story En la nokto de la plenluno avinjo metis la lampon sur la tablon ĉe la fenestro kaj diris , ke ni povas iri ĝis la kampoj kaj ne pli for . La luno staris super la tegmentoj kiel granda blanka telero . Sinjorino Berta sidis kun ni kaj diris , ke en tia nokto neniu devus resti en la domo . Avinjo demandis , kial . Sinjorino Berta rigardis tra la fenestro kaj respondis nenion , kio estas ŝia maniero respondi ion .
La knabo el la vilaĝo atendis min ĉe la ponto kun du torĉoj . Unu estis lia , la alia estis por mi , kaj ambaŭ ne estis necesaj : la luno donis tiom da lumo , ke ni vidis ĉiun ŝtonon sur la vojeto . Ni tamen portis ilin . Homo kun torĉo marŝas en alia maniero ol homo sen torĉo , kaj tion ni volis .
Sur la vojeto inter la kampoj la knabo komencis paroli pri koboldoj . Koboldoj , li diris , loĝas sub pontoj kaj kalkulas la paŝojn de ĉiu , kiu pasas super ili . Mi diris , ke ili ankaŭ prenas ŝuojn . Li diris , ke ili prenas nur la maldekstran . Ni faris la historion pli granda ĉe ĉiu kampo , kaj ĉe la lasta barilo la koboldoj estis altaj kiel viro kaj parolis Esperanton pli ĝuste ol ni .
La ĝardeno de sinjorino Berta kuŝas ĉe la rando de la kampoj , malantaŭ malalta barilo . Kiam ni alvenis tien , io blanka staris inter la plantoj . Ĝi brilis . Ĝi faris bruon , kiel folioj en vento . Kaj ĝi estis tro alta por esti homo .
Ni ne movis nin . La torĉo en mia mano tremis , kvankam mi tenis ĝin per ambaŭ manoj . La knabo flustris unu vorton : eksterterano . Mi flustris , ke eksterteranoj ne kolektas herbojn en ĝardenoj . Li flustris , ke mi ne scias , kion eksterteranoj faras . Li estis prava , kaj ĝuste tial la afero estis pli malbona .
Poste la blanka afero turnis sin , kaj ĝi estis sinjorino Berta . Ŝi portis sian malnovan blankan surtuton , kiu atingas la teron , kaj sur la kapo perukon blankan kiel faruno , el iu kesto de kostumoj , pri kiu neniu iam demandis . En unu mano ŝi tenis korbon . En la alia ŝi tenis herbojn .
" Bonan vesperon , " ŝi diris , kvazaŭ ni renkontus ŝin en la strato . Ni demandis , kion ŝi faras . Ŝi diris , ke ŝi kolektas la herbojn nun , ĉar en la lumo de la plenluno ili estas plej fortaj . Ni atendis pli . Pli ne venis . Sinjorino Berta metis ankoraŭ tri foliojn en la korbon , diris , ke ni iru hejmen , kaj ne klarigis plu . Ŝi neniam klarigos .
Ni marŝis hejmen sub la luno kaj ne kuris , ĉar tiu , kiu kuras , kredas la historion . Ĉe la ponto la knabo haltis kaj diris , ke la peruko movis sin mem . Mi diris , ke tio estis la vento . Li diris , ke ne estis vento , kaj tio estas vera : ne estis . Hejme avinjo ankoraŭ sidis ĉe la lampo . Ŝi rigardis niajn du torĉojn , kiujn ni neniam bezonis , kaj diris nenion pri tio .
