Story milestone: top 800 words

Post tridek jaroj Elza revenis al la vilaĝo ĉe la maro, kie ŝi pasigis ĉiujn varmajn monatojn de sia infaneco. La vojo estis la sama, sed ĉio apud ĝi ŝajnis iomete pli malgranda ol en ŝia memoro.

La dometo el ligno ankoraŭ staris ĉe la fino de la strato. La ligno, kiun ŝia onklino iam tenis blanka kaj pura, nun estis griza kaj malforta, kaj neniu plu ornamis la fenestrojn per floroj.

Ŝi ne frapis la pordon. Aliaj homoj loĝis tie, kaj ŝi ne venis por paroli kun ili. Ŝi venis por la bordo.

La ondoj venis kaj foriris tiel same kiel antaŭ tridek jaroj, malrapide kaj peze, kaj la sono de ili estis la unua afero, kiun ŝi vere rekonis.

Kiam ŝi estis knabino, ŝi kolektis ŝtonojn sur tiu ĉi bordo. Ŝi serĉis nur la plej rondajn kaj la plej grizajn, kaj metis ilin en longan vicon sur la ŝtuparon de la dometo, kie ili restis ĝis ŝi devis reveturi hejmen.

Ŝia onklino neniam plendis pri la ŝtonoj. Ŝi nur diris, ke ĉiu ŝtono devas havi sian propran lokon, kaj tio ŝajnis al Elza granda kaj serioza vero.

Estis ankaŭ la ringo. En unu vespero, kiam la suno jam tuŝis la akvon, la onklino perdis sian arĝentan ringon en la ondoj, kaj ili serĉis ĝin sur la genuoj ĝis fariĝis tro mallume por vidi ion ajn.

Nun, tridek jarojn poste, Elza staris ĉe la sama loko kaj konsciis, ke ŝi vere esperis trovi ĝin. Ne ĉar tio estis eble, sed ĉar iu parto de ŝi neniam ĉesis esperi.

La akvo fluis super ŝiajn piedojn, malvarma kiel ĉiam. Ŝi rigardis en la profundon, kie la fundo estis nur mallumo kaj movo. Kompreneble ŝi trovis nenion.

Sed proksime, sur la sama bordo, knabineto kolektis ŝtonojn en sian ĉapelon. Elza rigardis ŝin longe kaj rimarkis ĉiun malgrandan detalon: kiel ŝi turnis ĉiun ŝtonon en la manoj, kiel ŝi lasis la malbonajn fali, kiel ŝi ne rigardis la maron eĉ unu fojon.

Elza ne parolis al ŝi. Iuj aferoj apartenas nur al tiu, kiu faras ilin.

Poste, kiam la ĉielo fariĝis malhela kaj la unuaj steloj aperis super la akvo, la maro fariĝis stranga kaj hela, preskaŭ arĝenta. Elza staris tie ĝis ŝi ne plu sentis siajn piedojn.

Ŝi ne trovis la ringon. Ŝi ne rekonis la dometon. Sed marŝante malrapide reen laŭ la mallumiĝanta strato, ŝi rememoris la voĉon de sia onklino, kaj tio estis pli ol ŝi kuraĝis esperi.