Story Avinjo donis al mi malnovan kajeron . Ŝi prenis ĝin el la ŝranko , kie staras la pokaloj kaj la libro de fabeloj , kaj metis ĝin sur la tablon inter niajn tasojn . La paĝoj estis flavaj ĉe la randoj , kaj sur ili estis nenio . " Ĝi kuŝas en tiu ŝranko de dek jaroj , " ŝi diris . " Papero atendas vortojn . Ĝi ne demandas , kiujn . "
Mi portis ĝin hejmen kaj lasis ĝin apud la lito dum kvar tagoj . Poste , iun vesperon kun nenio alia por fari , mi malfermis ĝin kaj skribis tri liniojn pri la vetero . La tagon poste mi skribis kvar . Mi neniam decidis , ke ĝi estos taglibro . Ĝi simple fariĝis unu , kiel vojo fariĝas vojo , ĉar homoj marŝas tie .
Merkredo . Pluvo la tutan matenon , do la ĝardeno akvumis sin mem . Posttagmeze mi iris en la ĝardenon kaj trovis la teron nigra kaj mola sub la piedoj . La tomatoj ankoraŭ estas verdaj . Sur ĉiu folio kuŝis unu granda guto , kaj mi restis tie pli longe ol mi devis , ĝis miaj ŝuoj estis plenaj de akvo .
Sabato . Mia ŝatokupo kostas nenion : mi sidas ĉe la fenestro kaj rigardas la birdojn en la korto . Hodiaŭ venis ses . Mi skribas iliajn nomojn sur la lastan paĝon , ĉar tie ili ne staras inter la tagoj . Sinjorino Berta diras , ke tio ne estas ŝatokupo sed kutimo de maljuna viro . Mi ne estas maljuna viro .
Mardo . Sinjorino Berta frapis ĉe la pordo kun ses ovoj en malnova tuko , kiel ĉiam . Ŝi restis unu horon kaj parolis pri sia frato , kiu neniam skribas . Mi donis al ŝi salaton kaj du tomatojn el la ĝardeno . Ĉe la pordo ŝi turnis sin kaj demandis , kion mi skribas ĉiun vesperon . Nenion gravan , mi diris . Tio estis vera kaj ankaŭ ne vera .
Vendredo . Roso sur la tuta herbo , kaj la ĉielo pli hela ol dum la tuta semajno . La kokinoj de sinjorino Berta jam kriis en la korto , kiam mi malfermis la fenestron , kaj la suno estis ankoraŭ malalta . Mi skribis nur unu frazon : hodiaŭ okazis nenio , kaj tio estis bona .
Antaŭ kelkaj tagoj mi serĉis ion en la kajero kaj legis denove la unuan paĝon . La inko tie jam estas pli pala ol sur la aliaj paĝoj . Mi legis pri la pluvo kaj pri la verdaj tomatoj , kaj mi estis preskaŭ ĉe la fino de la paĝo , kiam mi haltis . Ĉio estis en Esperanto . Ĉiu vorto , de la unua tago .
Mi neniam elektis tion . Mi ne sidiĝis kun la kajero antaŭ mi kaj decidis , en kiu lingvo mi skribos . Antaŭ du jaroj mi devus decidi , kaj tio estus la tuta laboro de la vespero . Mi rakontis tion al avinjo hieraŭ . Ŝi ne levis la okulojn de sia propra laboro . Ŝi diris nur , ke ŝi donis al mi paperon kaj ne lingvon , kaj ke la papero neniam demandis , kiujn vortojn ĝi atendas .
