Story milestone: top 1000 words

Per multos annos ad hanc mensam sedi. Mane surgebam antequam prima lux veniret, et nox me saepe hic inveniebat, manu adhuc scribente.

Libros condidi quos ipse numquam legam. Verba aliorum servavi, non mea: custos eram, non auctor. Hoc propositum mihi satis fuit.

Iuvenis eram cum magister meus, qui iam mortuus est, rem mihi dixit quam tunc non intellexi. "Lingua," inquit, "non est mare sine fine. Mille verba tene, et loqui poteris cum omni homine qui hanc linguam amat."

Ei non credidi. Mihi enim videbatur linguam maiorem esse quam ullam mentem hominis. Sed magister meus verum dixerat, ut plerumque dicebat.

Nam per omnes hos annos eadem verba scripsi et rursus scripsi. Aqua, terra, ignis, nox, pater, filius, timor, gaudium: ex his omnis liber conditus est. Cetera vix necessaria sunt.

Nunc manus mea gravior est et oculi minus vident. Multa in his aedibus mutata sunt, sed mensa eadem manet. Alii iuvenes ad eam veniunt. Eos tacite specto et nihil dico, quia ipsi invenire debent quod ego inveni.

Unus ex eis nuper me interrogavit quot verba hominem scire oporteret. Gavisus sum, quia idem olim magistrum meum interrogaveram.

"Mille," respondi. "Mille verba clara satis sunt. Cum ea tenueris, liber tibi murus non erit, sed via. Reliqua ipsa via te docebit."

Non multum temporis mihi manet. Sed hoc arbitror: qui mille verba vere tenet, iam non est hospes in aliena terra. Ibi domus eius est.

Post mortem meam nemo mei meminerit, nec ullum eius rei desiderium habeo. Sed verba manebunt, et alii ea scribent, et in illis ero. Verbum bene positum immortale est: hoc unum in silentio huius domus cognovi. Id satis est, et gratus felixque abeo.