Story milestone: top 1100 words

Dum tri jaroj mi diris al ĉiuj, ke mi ne bezonas aŭton. Mi loĝas en malgranda urbo: mi promenas al la laboro, kaj kiam la vetero estas malbona, mi prenas la buson. Sed en unu malvarma vespero mia amiko Petro montris al mi foton sur sia komputilo: malnova blua aŭto, bela kiel el filmo. "Rigardu la prezon," li diris. "Tia ŝanco venas nur unu fojon."

Tiun vesperon mi telefonis al la vendisto. Li nomiĝas Karlo, kaj li loĝas malproksime, en alia urbo. Ni longe parolis pri la aŭto kaj pri la prezo. La sekvan tagon Karlo telefonis al mi, ĉar li forgesis diri ion gravan. Poste li telefonis denove, kaj denove. Post unu semajno la telefono kaj mi estis malnovaj amikoj, sed aŭton mi ankoraŭ ne havis.

Ĉar oni ne povas aĉeti aŭton nur per vortoj, mi devis veturi al la urbo de Karlo. La trajno iris tra kampoj kaj arbaroj, kaj mi rigardis tra la fenestro kiel infano. Vespere mi dormis en malgranda hotelo. La ĉambro estis simpla kaj la lito tro mallonga, sed mi estis feliĉa: morgaŭ mi finfine havos aŭton.

Matene Karlo montris al mi la aŭton. Ĝi estis pli malnova ol sur la foto, kaj iom pli bruna ol blua, sed ĝi funkciis. Ni trinkis teon kaj diskutis pri la prezo dum preskaŭ du horoj. Finfine mi pagis, kaj Karlo faris foton de mi apud mia nova aŭto. Sur tiu foto mi ridetas kiel homo, kiu ĵus gajnis la tutan mondon.

Tiam Karlo demandis: "Ĉu vi veturos hejmen per ĝi?" Mi rigardis miajn ŝuojn. Jen la vero, kiun mi diris al neniu: mi ne scipovas veturigi aŭton. Mi aĉetis aŭton antaŭ ol lerni tion. Karlo longe kaj varme ridis. "Ne estas problemo," li diris. "Mi mem venos kun ĝi al via urbo post du semajnoj. Ĝis tiam, lernu."

Do mi reiris al la trajno sen aŭto. Apud la loko, kie la trajnoj haltas, estas malgranda kafejo, kaj tie mi trinkis kafon ĉe tablo apud la fenestro. La kafo estis varma kaj tre bona. Kiam mia trajno venis, mi restis sur la seĝo kaj trankvile lasis ĝin foriri. Mi faris tion intence: la posttagmezo estis bela, la urbo estis nova por mi, kaj neniu atendis min hejme antaŭ la nokto. Mi trinkis duan kafon kaj poste longe promenis tra la stratoj. Homo, kiu ĵus aĉetis aŭton, ne plu devas kuri al trajnoj.

Nuntempe la aŭto staras antaŭ mia domo. Ĝi estas malnova, iom bruna, kaj mi lavas ĝin ĉiun dimanĉon, ĉar tio estas la sola afero, kiun mi jam scipovas fari kun ĝi. Petro sidas apud mi, kiam mi lernas veturigi, kaj li tenas la pordon per ambaŭ manoj. Sed plej ofte mi ankoraŭ promenas al la laboro. La diferenco estas malgranda kaj tamen granda: nun mi promenas kiel homo, kiu povus veturi, se li nur volus.