Story Sinjorino Berta luas malgrandan pecon da tero ĉe la rando de nia kvartalo . Ŝi estas obstina virino , sed tiu tero estas pli obstina ol ŝi . Ĉiun printempon ŝi portas siajn semojn el la kelo , metas ilin en la grundon en rektaj vicoj , kaj skribas ĉion en malnovan libron : la tago , la sezono , la vetero . Ŝi registras ĉion kiel eksperimenton . Kaj ĉiun someron la ĝardeno donas al ŝi ion tute alian .
La unuan jaron ŝi metis terpomojn . Kreskis nur herbo , alta kiel infano . La duan jaron ŝi metis legomojn de tri tipoj kaj miksis novan teron kun sablo . Kreskis floroj , kiujn neniu metis tien . Poste ŝi ne plu hezitis : ŝi kolektis ĉiun spuron de la floroj , portis novan grundon en korboj , kaj laboris ĝis malfrue . Fine de tiu somero la tuta ĝardeno estis flava de floroj , kaj el la tero venis nenio , kion oni povas manĝi . Ŝia humoro restis malbona dum tuta monato .
La najbaroj havis siajn teoriojn . Unu diris , ke sub la tero kuŝas malnova muro . Alia flaris la aeron kaj parolis pri la rivero . La sinjoro el la kvara etaĝo instigis ŝin lasi ĉion kaj lui alian pecon . Berta enviis liajn terpomojn , sed ŝi ne volis alian pecon . " Mi ne fuŝis , " ŝi diris . " Mi faris ĉion ĝuste . " Sur la benko ĉe la rando de la ĝardeno ŝi sidis longe kaj rigardis la florojn kvazaŭ ili estus malamikoj .
La sekvan someron venis virino , kiu vagis tra la kvartalo kun granda pakaĵo da paperoj . Ŝi haltis ĉe la ĝardeno kaj demandis , ĉu la floroj estas por vendi . Berta hezitis longan momenton . Poste ŝi diris : " Kompreneble . Tio estas mia varo . " Ŝi kolektis la florojn en du grandajn korbojn kaj portis ilin al la placo , kie oni metas la tablojn ĉiun dimanĉon . En unu mateno ŝi vendis ĉion . La sekvan dimanĉon homoj atendis en vico antaŭ ŝia tablo , kaj Berta parolis pri siaj floroj kun la entuziasmo de virino , kiu neniam metis terpomon en la teron .
La floroj de Berta baldaŭ fariĝis popularaj en la tuta urbo . Iu skribis pri ili sub la titolo " La ĝardeno , kiu decidas mem " . Homoj venis por vidi la lokon ; knabo trovis ranon inter la folioj kaj nestojn en la maljuna arbo ĉe la muro . Mia avinjo diris , ke tia ĝardeno estas evento , ne laboro . Post fulmo kaj forta pluvo la floroj revenis pli altaj ol antaŭe , kaj tio konfirmis la vidpunkton de ĉiu najbaro , kia ajn ĝi estis .
Nun Berta pretendas , ke ĉio estis ŝia plano de la komenco . " Terpomojn oni povas aĉeti ĉie , " ŝi diras . " Mi serĉis ion alian . " Ŝi eĉ agnoskas , ke la unuaj jaroj estis parto de la testo . Neniu kredas ŝin , kaj neniu diras tion laŭte , ĉar ŝiaj floroj staras sur ĉiu tablo en la kvartalo . Mia avinjo havas malpli modestan vidpunkton : la tero venkis , kaj Berta simple ŝanĝis la titolon de sia libro . Sed ŝi diras tion nur hejme , mallaŭte , kaj neniam antaŭ Berta .
