Story La pluvo falis sur la fenestron la tutan vesperon , kaj neniu marŝis sur la strato sub ni . Nia ĉambro estis varma kaj malhela . Mia avinjo sidis apud la lampo kun libro sur la genuoj , kiun ŝi ne legis . Mi sidiĝis sur la plankon ĉe ŝia seĝo kaj petis , ke ŝi rakontu ion . Ŝi ne demandis , kion mi volas ; ŝi neniam demandas . Ŝi fermis la libron , rigardis la fenestron , kaj komencis per la sama voĉo per kiu ŝi kantas , kiam ŝi kuiras .
" Ĉi tiun vi jam konas , " ŝi diris . " Ĉiu infano en la urbo konas ĝin , kaj neniu iam demandis , ĉu ĝi estas vera . " Kaj poste ŝi rakontis la legendon pri la kavaliro , kiu foriris de nia propra placo kaj revenis al ĝi el la maro .
Antaŭ tri cent jaroj , diris avinjo , en la domo ĉe la angulo de la placo loĝis juna viro . La reĝo vokis la homojn al milito ĉe la maro . La kavaliro rajdis sur sia ĉevalo ĝis la haveno , vendis ĝin tie por mono , kaj iris sur ŝipon . Matene la ŝipo levis la velon kaj malaperis en la nebulo . Lia patrino staris sur la ŝtonoj ĉe la akvo kaj rigardis , ĝis ŝi vidis nenion krom akvo .
Dek jarojn neniu aŭdis pri li . La urbo atendis , poste ĉesis atendi , poste forgesis . Sed en la aŭtuno de la deka jaro venis ŝipo kun blanka velo , kaj sur ĝi staris la kavaliro . Li portis en la mano leteron de la reĝo . La triumfo estis lia : la malamiko perdis la batalon ĉe la maro , kaj la homoj de nia urbeto neniam plu devis timi la nokton .
La urbo do faris monumenton el griza ŝtono en la mezo de la placo . Sur ĝi staras la kavaliro kun la velo malantaŭ si , kaj sub liaj piedoj oni skribis lian nomon kaj la jaron . Mia avinjo montris ĝin al mi , kiam mi estis tre malgranda . Mi memoras nur , ke la ŝtono estis malvarma kaj ke la nomo estis tro alta por miaj okuloj .
" Kaj nun , " diris avinjo , " neniu scias , kiom el tio estas vera . Eble li batalis ĉe la maro . Eble li nur forveturis al alia lando kaj revenis riĉa . La homoj rakontas la belan historion , ĉar la alia estas malpli bona . " Ŝi rigardis min super la lampo . " Sed la monumento estas vera . Mi tuŝis ĝin per mia propra mano . Kaj la kolomboj tre ŝatas ĝin . "
Tio estis la fino . Ŝi malfermis la libron denove kaj diris nenion plu . La pluvo daŭris sur la vitro , la lampo faris flavan rondon sur la muro , kaj mi pensis pri la juna viro sur la ŝipo , kiu ne sciis , ĉu li revenos . Morgaŭ mi iros al la placo kaj rigardos la kolombojn sur lia kapo . Ili sidas tie ĉiun tagon , sur la kapo de la sola homo , pri kiu nia urbeto ankoraŭ parolas .
