Story Dimanĉon matene avinjo staris antaŭ mia pordo kun granda korbo en la mano . " Ni iras al la merkato , " ŝi diris , " sed ne al tiu en la urbo . " La aŭtobuso venis malfrue kaj estis preskaŭ sen homoj . La ŝoforo donis al ni du biletojn kaj demandis nenion . Ni sidiĝis apud la fenestro , ĉar avinjo ĉiam volas vidi , kie ŝi estas .
Post la lasta domo la urbo simple ĉesis . La aŭtobuso veturis inter kampoj , kaj la suno faris ĉion flava kaj malnova , kiel bildon en libro . Antaŭ ni sidis viro kun du kokinoj en kesto sur la genuoj , kaj la kokinoj diris multe pli ol li .
En la mezo de unu kampo staris birdotimigilo . Ĝi portis malnovan ĉapelon , kiu estis tro granda por ĝi . La ĉapelo iam estis nigra , sed la vento kaj la pluvo donis al ĝi la koloron de la kampo mem . Sur unu brako sidis birdo . La birdo ne movis sin , kiam ni pasis , kaj eĉ ne turnis la kapon .
" Ili faris pacon , " diris avinjo kaj ridis tiel laŭte , ke la viro kun la kokinoj rigardis nin . " Kiam mi estis knabino , la birdoj ankoraŭ timis tiajn aferojn . Nun ili sidas sur tiaj brakoj kaj atendas la vespermanĝon . "
La merkato staris sur herbo malantaŭ vilaĝo , sub kelkaj altaj arboj . Ĝi ne estis granda : kelkaj tabloj , kelkaj sakoj sur la tero , kaj homoj , kiuj mem laboras en la kampoj , kiujn ni ĵus vidis tra la fenestro .
Avinjo konas la nomojn de ĉiuj legomoj kaj diras ilin laŭte , kvazaŭ ŝi vokus amikojn tra la strato . Mi konas nur duonon de ili . Ĉe unu tablo staris maljuna virino kun ovoj , kaj avinjo rakontis al ŝi pri sinjorino Berta , kiu vendas ovojn en la urbo . La du virinoj parolis pri prezoj tiel longe , ke mi pensis , ke ni neniam foriros .
Ni aĉetis tomatojn , kiuj ankoraŭ havis teron sur si , tri grandajn citronojn kaj sakon da vinberoj . Avinjo tenis unu tomaton kontraŭ la lumo kaj diris , ke ĉi tie ĉio kostas malpli ol ĉe sinjorino Berta . Poste ŝi aĉetis nuksojn , ĉar ŝi ĉiam aĉetas nuksojn .
Dum ni pagis , iu montris al la ĉielo . Super la kampoj flugis aglo , tiel malrapide , ke ĝi ŝajnis pendi en la aero . Neniu el la homoj ĉirkaŭ ni levis la kapon . Nur ni du rigardis la ĉielon , kiel infanoj en fremda urbo .
Sur la vojo al la urbo la korbo staris inter miaj piedoj kaj estis tro peza por unu mano . Kiam la aŭtobuso denove venis al la kampo , mi svingis la manon al la birdotimigilo . La birdo sur la brako movis unu flugilon .
" Ĝi salutis vin , " diris avinjo , sen rigardi tra la fenestro . La kampo jam estis malantaŭ ni . Mi ne estas certa . Eble la birdo nur volis pli bonan lokon sur la malnova brako . Sed mi kredas avinjon , ĉar ŝi scias , kion la kampoj faras , dum ni ne rigardas ilin .
