Story La tendaro staris ĉe la bordo de lago , unu horon per aŭtobuso de nia urbo . Mi portis la saman tendon , kiun mia amiko kaj mi havis en la arbaro antaŭ unu jaro . Ĝi ankoraŭ havis la odoron de fajro . Avinjo metis panon kaj du ovojn en mian sakon kaj diris nur : " Skribu al mi , kiam vi havas ion por diri . "
La tendoj staris en du longaj vicoj sur la herbo , kiel malgranda urbo el tuko . En la mezo de la kampo staris la standardo . Ĉiun matenon ni staris en granda rondo kaj levis ĝin . La unuan tagon tio ŝajnis al mi stranga . Post kvar tagoj mi jam sciis , kiu tiras la ŝnuron tro rapide .
En mia tendo dormis tri knaboj el tri aliaj urboj . Ni parolis la saman lingvon , sed ne la samajn vortojn : unu el ili nomis la vespermanĝon per vorto , kiun mi neniam aŭdis . Post du tagoj neniu plu demandis , de kie iu venas . Ni demandis nur , ĉu li scipovas naĝi .
Posttagmeze ni petolis en la lago ĝis niaj manoj estis blankaj kaj malvarmaj . Ni kaŝis la ŝuojn unu de la alia kaj kriis pli laŭte ol la birdoj . Neniu diris al ni , ke ni ĉesu . Tio , mi pensas , estas la ideo de tendaro .
La kuiristo estis maljuna viro , kiu laboris sen vortoj . Li faris supon kun spico , kiun neniu el ni konis : ĝi restis varma en la buŝo longe post la kulero . La unuan vesperon ni rigardis niajn telerojn . La duan vesperon ni petis pli .
En la krepusko la lago fariĝis griza , kaj ni portis lignon al la fajro . Iu havis gitaron , kaj ĉiun vesperon venis la samaj kvar kantoj en la sama ordo . Neniu volis aliajn . Kiam la fajro estis malalta , ni kantis mallaŭte , ĉar la aliaj tendoj jam dormis .
En unu nokto la vento venis de la lago kaj muĝis en la arboj super ni . La tuko de la tendo movis sin kiel io vivanta . Mi kuŝis kun malfermitaj okuloj kaj subite sopiris hejmen : la voĉon de avinjo malsupre , mian propran liton . Tio daŭris eble dek minutojn . Poste iu diris ion stultan pri la vento , ni ridis , kaj mi dormis .
En la lasta mateno neniu volis manĝi . Ni sidis sur niaj sakoj kaj skribis adresojn : sur paperon , sur la manon , sur la lastan folion de libro . Mia amiko el la plej malproksima urbo skribis la sian per krajono , kiu apenaŭ funkciis , kaj ripetis ĉiun literon laŭte .
" Skribu , " ni diris unu al la alia , kaj ni ĉiuj promesis . Avinjo iam rakontis al mi , ke antaŭ multaj jaroj homoj lernis tiun ĉi lingvon per leteroj , de lando al lando , kaj ke la duono de ili neniam vidis unu la alian . Tiam mi ne kredis ŝin . En tiu mateno mi kredis .
La standardo jam kuŝis en kesto , kaj la kampo estis denove nur herbo . Sur la vojo hejmen mi skribis karton al avinjo : la lago , la supo , la vento en la arboj . Restis loko por unu frazo . Mi skribis : " La tendo ankoraŭ havas la odoron de fajro , kaj nun ankaŭ de spico . "
