Story Iun matenon aperis nova vorto sur la granda tabulo ĉe la placo , en literoj altaj kiel mia mano : CIRKO . Sub ĝi staris la tago , la horo kaj nenio plu . La tutan semajnon la infanoj de nia strato parolis pri nenio alia . Sinjorino Berta tuj diris al ĉiuj , ke ŝi vidis cirkon sur tiu sama kampo , kiam ŝi estis juna , kaj ke tiu estis pli granda .
La parado venis posttagmeze , laŭ la ĉefa strato , de la ponto ĝis la placo . Unue oni aŭdis la tamburojn . Ili estis ankoraŭ malproksimaj , kaj tamen mi sentis ilin en la ŝtonoj antaŭ ol mi vidis ion . Poste venis la homoj mem : ruĝaj kostumoj , du kornoj , kaj virino sur alta rado , kiu ĵetis pilkojn al la fenestroj kaj kaptis ĉiujn .
Avinjo ne volis iri . Ŝi diras tion ĉiun fojon kaj ĉiam iras . Post la vespermanĝo sinjorino Berta frapis ĉe nia pordo kun sia korbo sur la brako , kvazaŭ oni povus vendi florojn en tendo , kaj ni tri marŝis tra la kampo malantaŭ la lernejo . La tendo staris tie en larĝaj ruĝaj kaj blankaj strioj , pli alta ol la lernejo mem .
Pri la seĝoj ili kverelis dek minutojn . Avinjo volis sidi malproksime , ĉar de tie oni vidas la tutan ringon . Sinjorino Berta volis la unuan vicon , ĉar de tie oni vidas la vizaĝojn kaj scias , kiu timas . Neniu el ili demandis min . Ni sidis en la mezo , kie nek unu nek la alia volis sidi , kaj ambaŭ poste diris , ke ili estis pravaj .
La unua estis viro kun ses flavaj pilkoj . Li ĵetis ilin en la aeron unu post la alia , ĝis ili faris ringon super lia kapo , kaj li rigardis nin kaj ne ilin . Sinjorino Berta diris al la tuta vico , ke en la jaro 1974 ŝi vidis pli bonan en granda urbo , kaj ke tiu havis sep pilkojn . Neniu respondis . Ŝi aplaŭdis plej laŭte .
Poste venis kvar homoj sur ŝnuroj sub la tegmento de la tendo . Ili ne saltis ; ili falis kaj haltis en la aero , kaj tio estas alia afero . Ĉiun fojon , kiam iu lasis la ŝnuron , la tuta tendo ĉesis spiri . Avinjo fermis la okulojn , tenis mian brakon kaj demandis mallaŭte , ĉu jam finiĝis .
La komika viro venis la lasta , kun tro granda ĉapelo kaj tro malgrandaj ŝuoj . Li faris nenion rapide . Li portis seĝon tra la ringo , metis ĝin , rigardis ĝin longe , kaj poste sidiĝis apud ĝi sur la teron . Avinjo ridis jam kiam li portis la seĝon . Ŝi ĉiam ridas tro frue , kaj poste ŝi ridas denove kun la aliaj , kaj tiel ŝi ridas du fojojn pro ĉiu ŝerco .
Ĉe la fino ĉiuj staris . Sinjorino Berta aplaŭdis plej longe , kvankam ŝi diris dum la tuta vespero , ke ŝi vidis pli bonan . Ni iris hejmen laŭ la sama strato , sur kiu la parado marŝis posttagmeze , kaj nun estis sur ĝi neniu : nur papero , unu ruĝa butono kaj la odoro de la amaso . Sed en mia kapo la tamburoj ankoraŭ batis , ĉiam en la sama ordo , kaj miaj piedoj marŝis kun ili .
