Story Ĉi tiun someron la nevo de sinjorino Berta venis al ni por tri semajnoj . Li havas dek jarojn kaj konas neniun en la urbo . Lia patro estas la frato de Berta , tiu , kiu neniam skribas , kaj la knabo alvenis kun malgranda sako , kun nova pilko , kaj kun neniu vorto pri kial .
Vespere ni sidas en la korto : mia avinjo , sinjorino Berta , du najbaroj kaj mi . Ni parolas pri nenio grava . La knabo sidas sur la ŝtuparo kun sia pilko kaj aŭskultas nin , kiel oni aŭskultas pluvon : li aŭdas ĉion kaj komprenas nenion . En la kvara vespero li demandis , en kiu lingvo ni kverelas .
Mi provis klarigi . Mi diris al li , ke ĝi estas lingvo , kiun neniu patrino donas al sia infano , kaj tio estis multe pli malgaja laŭte ol en mia kapo . Sinjorino Berta ne lasis min fini . " Ĝi estas la lingvo , per kiu ili kverelas ĉe mia tablo , " ŝi diris al li , " kaj vi lernos ĝin , ĉar sen tio vi neniam scios , pri kio . "
Dum kvar tagoj li demandis nenion plu . Poste , iun matenon , li montris per la fingro al la kokinoj de Berta en la korto kaj demandis , kiel oni diras tion . Mi diris al li la vorton . Li ripetis ĝin du fojojn , tre mallaŭte , kaj poste iris ludi . Mia unua frazo en ĉi tiu lingvo estis " Mi estas homo " . Lia unua vorto estis kokino . Mi ne estas certa , ke la mia estis pli bona .
Antaŭ tri jaroj mi kalkulis miajn vortojn sur folio kaj trovis preskaŭ mil . Antaŭ unu jaro mi ne rimarkis du mil dum tuta vespero ĉe mia propra tablo . En la printempo mi kalkulis la lastan fojon : estas ĉirkaŭ tri mil , kaj la nombro diris al mi nenion . Mi ne scias , kiam venis la duono el ili . Tio , mi pensas , estas la vera fino : ne kiam la nombro fariĝas granda , sed kiam ĝi ĉesas esti respondo al io ajn .
Hieraŭ vespere mi petis de mia avinjo folion da papero . Ŝi ne demandis , por kio . Ŝi malfermis la ŝrankon , kie staras la tasoj kaj kuŝas la libro de fabeloj , prenis unu blankan folion el la sama loko , kie antaŭ tri jaroj kuŝis mia kajero , kaj metis ĝin en mian manon . " Ĉu vi bezonas ankaŭ la krajonon ? " ŝi diris . Tio estis ĉio , kion ŝi diris pri la afero , kaj tio estis ĝuste sufiĉe .
Ni sidiĝis ĉe la tablo apud la fenestro . Mi diris al li tri vortojn kaj kion ili signifas , kaj poste mi restis silenta . Sinjorino Berta staris malantaŭ ni kaj korektis min pri unu litero . Ŝi ne estis prava , kaj ŝi estis tute certa . Mia avinjo diris nenion . Ŝi nur ŝaltis la lampon , ĉar la ĉambro jam fariĝis malhela , kaj restis ĉe la pordo .
Li skribis malrapide , per grandaj literoj , kaj sub ili restis la tuta blanka folio . Tri vortoj . Li rigardis ilin longe , kaj mi vidis sur lia vizaĝo , ke ili ŝajnas al li tre malmultaj . Mi povus diri al li , ke tri vortoj jam estas domo , en kiu oni povas loĝi . Mi ne diris tion . Tion neniu povas doni al alia homo : oni trovas ĝin mem , en iu ordinara vespero , sen rimarki . Do mi montris per la fingro la lokon sub ili , kie ankoraŭ estis nenio , kaj lasis lin sola kun ĝi .
