Story Mia amiko kaj mi decidis dormi ekster la urbo dum du noktoj . Li portis la tendon , mi portis ĉion alian : panon , salon , kvar ovojn , kaj pecon da butero en malgranda skatolo . Mia avinjo donis al ni la buteron kaj diris nur unu aferon : " Metu ĝin en la sakon , kiam vi dormas . " Ni ridis kaj promesis nenion . La vojeto al la arbaro estas mallonga , sed ĝi iras apud la rivero , kaj ni marŝis malrapide , ĉar la vespero estis varma kaj neniu atendis nin ie .
Ni elektis sekan kampon ĉe la rando de la arbaro , inter kelkaj ŝtonoj kaj unu maljuna arbo , kaj tie ni metis la tendon . Mia amiko kolektis lignon kaj faris fajron ; mi portis akvon el la rivero . El la marĉo malantaŭ ni anaso rigardis nin longan momenton , poste turnis sin kaj foriris tra la herbo , kvazaŭ ĝi jam vidis ĉion tion antaŭe kaj havis pli gravajn aferojn .
En la arbaro ni trovis fungojn sub la arboj , kie la tero estis mola kaj malhela . Mia amiko konas ilin ; li diris , ke tiuj estas bonaj , kaj ke la aliaj , kiuj kreskas pli proksime al la akvo , estas malbonaj . Ni kuiris ilin super la fajro kun preskaŭ la tuta butero . La odoro iris tra la tuta kampo . Mi neniam manĝis ion pli bonan . La buteron , kiu restis , ni lasis sur telero apud la tendo , ĉar la nokto estis malvarma kaj ni pensis , ke tio estas sufiĉa .
En la mezo de la nokto mi vekiĝis . Io mov iĝ is ekster la tendo , ne la vento , sed io kun piedoj . Mi aŭdis mallaŭtan bruon sur la telero , poste paŝojn sur la herbo , poste nenion . Mia amiko dormis kiel ŝtono . Mi malfermis la tendon per unu mano , kaj en la lumo de la luno mi vidis nur voston , longan kaj ruĝan , kiu malaperis inter la arboj . La fajro jam estis malvarma . La butero foriris kun la vosto .
Matene mia amiko rigardis la teleron , sur kiu restis nenio , kaj ridis tiel laŭte , ke oni sendube aŭdis lin en la tuta arbaro . " Vi dormis apud la butero , " li diris . " Kion vi faris la tutan nokton ? " Papilio sidiĝis sur la randon de la pura telero , restis tie kelkajn sekundojn , kaj foriris ankaŭ . La anaso revenis al la sama loko en la marĉo kaj rigardis nin eĉ pli longe ol hieraŭ .
Ni manĝis la panon sen butero . Poste ni serĉis spurojn ĉirkaŭ la tendo kaj trovis ilin en la mola tero apud la marĉo . La spuroj estis malgrandaj , rektaj kaj tute trankvilaj , kiel de besto , kiu neniam timis nin . En ĉiu malnova fabelo , kiun mia avinjo rakontis al mi , la vulpo venkas kaj oni ridas pri la homoj , kiuj perdis sian manĝon . Nun mi scias , kial . Ni portis la buteron tra la arbaro la tutan vesperon , kaj la vulpo simple atendis , ĝis ni dormis . Ĝi eĉ ne devis kuri .
